Ella - Sie - Eκείνη

Me alegro leer un microrrelato de mi amiga Clara Fernández Fernández que vive en Málaga. Clara tiene 22 años y estudia traducción de español, inglés, francés y griego en la Universidad de Málaga. Ha estudiado también en Bruselas. Clara escribe desde hace años.

Ich freue mich eine Kurzerzählung meiner Freundin Clara Fernandez Fernandez zu lesen. Clara lebt in Malaga, Andalusien und ist 22 Jahre alt. Sie studiert Übersetzen Spanisch, Englisch, Französisch und Griechisch an der dortigen Universität und hat auch in Brüssel studiert. Clara schreibt seit Jahren.

Διαβάζω με χαρά ένα μικρό διήγημα της φίλης Κλάρα Φερνάντεθ Φερνάντεθ που ζει στη Μάλαγα, στη νότια Ανδαλουσία και σπουδάζει μετάφραση ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά. Η Κλάρα έχει κάνει σπουδές και στις Βρυξέλλες και γράφει εδώ και κάποια χρόνια.

Εικόνα Λιόσπορος, Αθήνα-Ψυρρή, Imágen Liósporos Psirí, Atenas, Bild Liosporos Athen-Psirri

__________________


-->

ELLA

Ella vive la vida intensamente. Cuando está triste, su pesar es el más profundo de los pesares. Y no lo esconde. Cuando es feliz, salta literalmente de alegría. Y así lo muestra.

Ella canta sus emociones a viva voz. Sus llantos y gemidos son los más conmovedores que he oído jamás. Su alegría trae la luz a un día sombrío.

Ella siente curiosidad por todo. Todo lo mira. Sus ojos, siempre nuevos, persiguen cada mota de polvo, cada trozo de mundo insignificante.

Ella quiere a pocas personas. El amor no es para derrocharlo. Pero su afecto es incondicional, el más sincero, el más puro sobre la faz de la tierra.

Ella teme la soledad. Sabe que nada es más cálido que un hogar, y ella detesta el frío. No le gusta ir sola por la calle, nunca se aleja demasiado de las personas. No quiere volver a sentirse sola nunca más.

Ella no esconde nada. No tiene miedo a enseñar su cuerpo. Se muestra tal cual es. Sin embargo, teme a quienes se acercan, atraídos, a estudiarlo. Ha vivido malos ratos por culpa de esos individuos, eso sin duda. Pero es inocente, y guarda con celosía su virginidad.

Ella no ha recorrido el mundo, como yo. Pero sabe lo que quiere. No necesita buscarle sentido a la vida. Es sabia y halla el equilibrio en la rutina de su día a día, viviendo cada momento sin preocuparse por el siguiente.

Cuando la observo, pienso que perdemos el tiempo. Disfrazamos las emociones, nos vestimos cada día de preocupaciones absurdas. Yo quiero vivir intensamente, como ella, como mi perra.

Homenaje a Cavafis

Centro Cultural Generación del 27

a los 75 años de su muerte

HOMENAJE A CAVAFIS

Lo escondido●Ítaca●Sombras●El hombro vendado●Días de 1908●Los caballos de Aquiles●Reyes alejandrinos●La ciudad●En las tabernas●Murallas●La jeneusse blanche● Tan intensamente contemplé●Epitafio de un samio●El dios abandona a Antonio● El espejo de la entrada●Mar en la mañana●Las ventanas●La mesa de al lado●Su comienzo●Cuanto puedas●Mires, Alejandría 340 d. C.●Jura●Uno de sus dioses●La satrapía ●Termópilas ●Pintura●Deslealtad●En una ciudad de Osroene●Filheleno●De la escuela de un célebre filósofo●Una noche●Esperando a los bárbaros●En el puerto●Con placer●

Días de 1903●El cortejo de Dioniso●Epitafio de Antíoco, rey de Comagena●

Peligroso●El sol de la tarde●Fui●Recuerda cuerpo

Martes, 24 de junio, a las 20.00h. C/ Ollerías, 34. 29012 Málaga. Tel. 952 133 950

María Zambrano - Μαρία Θαμπράνο

Mi tío me ha dicho, que tendría que poner aquí todo lo que escribo anonimamente en otros sitios, para que el/la lector-a sepa quien lo escribe. Por eso voy a colgar aquí el artículo que he escrito sobre María Zambrano en la Wikipedia griega. Agradezco las sugerencias de mis compañerxs de clase, mi profe y mi amigo Psi.
________________
O θείος μου πάλι είπε ότι θα έπρεπε να γράφω εδώ ότι γράφω ανώνυμα σε διάφορα μέρη του διαδικτύου, για να ξέρει ο/η αναγνώστης/-ώστρια ποιος το γράφει. Eνα άρθρο παραπάνω δε μου κοστίζει τίποτα, γι' αυτό εδώ θα βρείτε το άρθρο που έγραψα για τη Μαρία Θαμπράνο στη Βικιπαίδεια (εργασία για το μάθημα μετάφρασης του Μπιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας). Ευχαριστώ για τη βοήθεια τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μου, τον καθηγητή μου και το φίλο μου Ψι.

Μαρία Θαμπράνο

Η Μαρία Θαμπράνο Αλαρκόν (Βέλεθ-Μάλαγα, 22 Απριλίου 1904 - Μαδρίτη, 6 Φεβρουαρίου 1991) υπήρξε Ισπανίδα φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιήτρια. Θεωρείται από τις σημαντικότερες στοχάστριες της Ισπανίας του 20ου αιώνα. Δίδαξε φιλοσοφία στην Ισπανία, το Μεξικό, την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην εξορία και της αποδόθηκαν πολυάριθμες τιμές μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο. Έτσι ονομάζεται προς τιμή της και ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Μάλαγας.

Πίνακας περιεχομένων 1 Βιογραφικά Στοιχεία 1.1 Παιδικά χρόνια και σπουδές 1.2 Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία 1.3 Εξορία 1.4 Καταξίωση κι επαναπατρισμός 2 Έργο 3 Μερικά αποφθέγματα 4 Πηγές

Βιογραφικά Στοιχεία

Παιδικά χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στο Βέλεθ-Μάλαγα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, όπου έζησε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής της. Η οικογένειά της μετακόμισε το 1909 στη Μαδρίτη για να καταλήξει λίγο αργότερα στη Σεγκόβια, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Μπλας Χοσέ Θαμπράνο, συνδεόταν με βαθιά φιλία με το Σεβιλλιάνο ποιητή Αντόνιο Ματσάδο κι αυτή τους η φιλία σημάδεψε και τη δική της ζωή. Το 1927 φοιτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (Universidad Central de Madrid) κι έχει δασκάλους μεταξύ άλλων τους Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ και Χαβιέρ Θουμπίρι. Το 1931 αναλαμβάνει καθήκοντα Βοηθού Καθηγητή στην έδρα της Μεταφυσικής στο ίδιο πανεπιστήμιο, εκπονώντας παράλληλα τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο La salvación del individuo en Spinoza [Η σωτηρία του ατόμου στο Σπινόζα].

Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία

Την περίοδο της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με πολλούς σημαντικούς Ισπανούς ποιητές και καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Λουίς Θερνούδα της περίφημης γενιάς του 1927, ο Ραφαέλ Ντιέστε, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ και ο Καμίλο Χοσέ Θέλα. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1936 παντρεύεται τον ιστορικό Αλφόνσο Ροντρίγκεθ Αλδάβε και μετά από λίγο μεταβαίνουν στη Χιλή, όπου ο σύζυγός της είχε διοριστεί Γραμματέας Πρεσβείας Β'. Πιάνοντας λιμάνι στην Αβάνα γνωρίζει τον Κουβανό ποιητή Χοσέ Λεσάμα Λίμα και δίνει μια διάλεξη για τον Ορτέγα ι Γκασέτ. Το 1937 την ημέρα που τα στρατεύματα του Φράνκο κατακτούν το Μπιλμπάο το ζευγάρι επιστρέφει στην Ισπανία. Στην ερώτηση που τους έκαναν τότε, γιατί γύρισαν πίσω ενώ χανόταν ο πόλεμος, απάντησαν «ακριβώς γι' αυτό».

Εξορία

Η Θαμπράνο ζει στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη μέχρι την ολοκληρωτική κατάκτηση της χώρας από τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο κι υπηρετεί τη Δημοκρατία ως Μέλος της Επιτροπής Εκκένωσης Παιδικού Πληθυσμού. Ο σύζυγός της κατατάσσεται στο δημοκρατικό στρατό και υπηρετεί κι αυτός με τη σειρά του ως Μέλος του Συμβουλίου Προπαγάνδας. Εξορίζεται το 1939 μαζί με τη μητέρα της, Αραθέλι Αλαρκόν, την αδερφή της και τον κουνιάδο της. Διασχίζουν τα ισπανογαλλικά σύνορα στις 28 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Μετά από μία σύντομη διαμονή στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη επανέρχεται στην Αβάνα μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου της Αβάνας και ξανασυναντά το Λεσάμα Λίμα. Επόμενος σταθμός της είναι το Μεξικό, όπου διορίζεται καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μορέλιας (Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo) της Πολιτείας του Μιτσοακάν. Το 1943 και 1944 ζει στο Πουέρτο Ρίκο και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χουάν όπως και για το Σύλλογο Αποφοίτων Γυναικών.

Το Σεπτέμβριο του 1946 μεταβαίνει για την κηδεία της μάνας της στο Παρίσι. Το 1947 χωρίζει με το συζυγό της. Παραμένει στο Παρίσι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1949 όπου θα εγκατασταθεί στην Αβάνα. Θα μείνει στην Κούβα μέχρι το 1953, δίνοντας διαλέξεις, σεμινάρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Κατόπιν επιστρέφει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μένει στη Ρώμη μέχρι το 1964, όπου γνωρίζει την ιταλική ιντελιγκέντσια, ανάμεσα τους την Έλενα Κρότσε και τον Ελέμιρε Τσόλα καθώς και Ισπανούς διανοούμενους όπως το Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον ποιητή Χόρχε Γκιλιέν. Το 1964 επανέρχεται στη Γαλλία στο εξοχικό της στο Λα Πιες στα βουνά του Ιούρα (στα γαλλοελβετικά σύνορα) κι αρχίζει το Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους] .

Καταξίωση κι επαναπατρισμός

Στην Ισπανία γίνεται γνωστή με τη δημοσίευση του άρθρου του στοχαστή Χόρχε Λουίς Λόπεθ-Αρανγκούρεν Χιμένεθ Los sueños de María Zambrano [Τα όνειρα της Μαρίας Θαμπράνο] (Revista de Occidente, Φεβρουάριος 1966). Το 1973 ξαναζεί στη Ρώμη. Από το 1974 ως το 1978 καταπιάνεται ξανά στο Λα Πιες με τη συγγραφή του Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους], διατηρώντας συχνή αλληλογραφία, η οποία έχει δημοσιευθεί στα ισπανικά, με τον ισπανό φιλόσοφο, Αγουστίν Αντρέου. Η επιδείνωση της υγείας της, την αναγκάζουν να μετακομίσει στο Φερνέ-Βολτέρ, στις γαλλικές Άλπεις και δύο χρόνια αργότερα, το 1980, στη γειτονική Γενεύη. Το ίδιο έτος ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης του Πριγκιπάτου των Αστουριών μετά από πρωτοβουλία της αστουριανής παροικίας της Γενεύης.

Το 1981 καταξιώνεται για το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό της έργο με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών στον τομέα Επικοινωνία και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το ίδιο έτος ο Δήμος της γενέτειράς της, Βέλεθ-Μάλαγα, της αποδίδει τιμές με τον τίτλο της Επίτιμης Δημότισσας. Τον επόμενο χρόνο αναγορεύεται Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Μάλαγας.

Στις 20 Νοεμβρίου του 1984 μετά από 45 χρόνια εξορίας η Μαρία Θαμπράνο ξαναπατάει το πλέον ελεύθερο ισπανικό έδαφος και ζει τα υπόλοιπά της χρόνια στη Μαδρίτη, την οποία εγκαταλείπει σε σπάνιες περιπτώσεις, διανύοντας μία από τις πιο δημιουργικές φάσεις της ζωής της. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1985 ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης της Αυτόνομης Κοινότητας της Ανδαλουσίας. Το 1987 ιδρύεται στο Βέλεθ-Μάλαγα το Ίδρυμα Μαρία Θαμπράνο. Το 1988 της απονέμεται το Βραβείο Θερβάντες.

Πέθανε στη Μαδρίτη στις 6 Νοεμβρίου του 1985 και η σορός της ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα της.

Μετά θάνατον, το 2002, τιμήθηκε πλέον και με την ανακήρυξή της ως Επίτιμη Πολίτης του Νομού της Μάλαγας. Στις 27 Νοεμβρίου του 2006 δόθηκε το όνομά της στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Μάλαγας.

Έργο

Ένα μικρό κομμάτι του έργου της έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και πορτογαλικά.

• Horizontes del liberalismo (1930) [Ορίζοντες του φιλελευθερισμού]
• Filosofía y poesía (1939) [Φιλοσοφία και Ποίηση]
• Hacia un saber sobre el alma (1950) [Γνωρίζοντας την ψυχή]
• El hombre y lo divino (1953) [Ο άνθρωπος και το θείο]
• Delirio y destino (γράφτηκε το 1953 κι εκδόθηκε το 1989) [Παραλήρημα και Πεπρωμένο]
• Persona y Democracia: La historia sacrificial (1958, δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1988) [Άτομο και Δημοκρατία: Ιστορία ως Θυσία]
• España, sueño y verdad [Ισπανία, όνειρο και πραγματικότητα]
• Los sueños y el tiempo (δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1998) [Τα όνειρα κι ο χρόνος]
• El sueño creador [Το όνειρο-δημιουργός]
• Claros del bosque (1977) [Ξέφωτα του Δάσους]
• La tumba de Antígona, (1983) (επανέκδοση 1989) [Ο τάφος της Αντιγόνης]
• De la aurora (1986) [Για τη χαραυγή]
• El reposo de la luz (1986) [Η ανάπαυση του φωτός]
• Los bienaventurados (1979) [Οι μακάριοι]
• Para una historia de la piedad (1989) [Για μια ιστορία της ευλάβειας]
• Unamuno (γράφτηκε το 1940 και δημοσιεύθηκε το 2003) [Μιγκέλ ντε Ουναμούνο]
• Cartas de la Pièce. Correspondencia con Agustín Andreu (γράφτηκε το 70 και δημοσιεύθηκε το 2002) [Οι επιστολές από το Λα Πιες: Αλληλογραφία Μαρίας Θαμπράνο- Αγουστίν Αντρέου]
• La confesión: Género literario (1943, επανέκδοση 1988 και 1995) [Η ομολογία: Λογοτεχνικό είδος]

Μερικά αποφθέγματα

• La actitud de preguntar supone la aparición de la conciencia [Η ερωτηματική στάση συνεπάγεται την εμφάνιση της συνείδησης]
• La pregunta, que es el despertar del hombre [Ερώτηση ίσον αφύπνιση του ανθρώπου]
• La palabra de la poesía temblará siempre sobre el silencio y sólo la órbita de un ritmo podrá sostenerla [Ο λόγος της ποίησης πάντα θα τρέμει πάνω στη σιωπή και μόνο η τροχιά ενός ρυθμού μπορεί να τον στηρίξει]
• Filosófico es el preguntar y poético el hallazgo [Φιλοσοφία είναι το να απορείς και ποίηση το να διαπιστώνεις]
• La filosofía es una preparación para la muerte y el filósofo el hombre que está maduro para ella [Η φιλοσοφία είναι μια προετοιμασία για το θάνατο κι ο φιλόσοφος ο άνθρωπος που είναι ώριμος γι' αυτόν]
• La Tierra lo arregla todo, lo distribuye todo. Bueno, quiero decir estas cosas, si la dejan. Pero no la dejan, no. No la dejan nunca ellos, los que mandan. ¿La dejarán alguna vez que haga su trabajo en paz? [Η Γη κανονίζει τα πάντα, μοιράζει τα πάντα. Εννοώ, όταν την αφήνουν. Αλλά δεν την αφήνουν, δεν την αφήνουν. Δεν την αφήνουν ποτέ, αυτοί που είναι στην εξουσία. 'Αραγε θα την αφήσουν ποτέ να κάνει τη δουλειά της;]
• Quien tiene la unidad, lo tiene todo [Αν έχεις ενότητα, τα έχεις όλα]

Πηγές

• Μαρία Θαμπράνο στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Πρίγκιπας των Αστουριών
• Μαρία Θαμπράνο στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Θερβάντες
• Μαρία Θαμπράνο στην ισπανόφωνη Βικιπαίδεια

Del rigor en la ciencia- Για την επιστημονική ακρίβεια

Το τετράμηνο που μας πέρασε ασχολήθηκα πάλι με τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες στο μάθημα του Μπιθέντε Φερνάντεθ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας. Μεταφράσαμε τη μετάφραση του Δημήτρη Καλοκύρη πίσω στα ισπανικά. Σας παραθέτω εδώ τη δική μου πρόταση για τη μετάφραση της μετάφρασης και το αυθεντικό ποίημα του αργεντινού συγγραφέα σε μία ανάγνωση του ιδίου.
_____________________________
El siguiente texto forma parte de los ejercicios para la asignatura de traducción general de Vicente Fernández González en la Universidad de Málaga y es una traducción de una traducción al griego de un poema de Jorge Luis Borges, que podéis escuchar aquí, leído por Borges.
_____________________________

Sobre la precisión científica

…En aquel Imperio, el Arte de la Cartografía había logrado tal Perfección que el Mapa de una sola Provincia ocupaba toda una Ciudad y el Mapa del Imperio toda una Provincia. Con el Tiempo, esos mapas Εxtensos se consideraron insuficientes, por eso, los Colegios de los Cartógrafos levantaron un Mapa del Imperio del mismo tamaño que el Imperio y que se correspondía en todos sus puntos. Las Generaciones siguientes, menos apasionadas para el Estudio de la Cartografía, pensaron que un Mapa de tal Tamaño sería inútil y, con Irreverencia, lo dejaron a Merced del sol y de la Lluvia. En los Desiertos del oeste se conservaron unas Reliquias en forma de harapos que algún Animal o Mendigo usaba de vez en cuando como refugio. En todo el País no había quedado otro residuo de la disciplina de la Geografía.

Suarez Miranda, Viajes de Hombres loables , Libro IV, Cap. XIV, Lérida, 1658

Επιτέλους, 'Ερση!

Επιτέλους κλείνουμε για τις γιορτές. Έχω βέβαια ένα κάρο εργασίες να παραδώσω, αλλά δεν πειράζει, σημασία έχει ότι τουλάχιστον το οκτάωρο θα το περνάω στη βιβλιοθήκη. Η καλύτερή μου!

Πάλι δεν πρόλαβα να τελειώσω τη μετάφραση στα ισπανικά της ομιλίας του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο Ευρωκοινοβούλιο της 3ης Σεπτεμβρίου 2007 για τις πυρκαγιές στην Ελλάδα.

Την προηγούμενη βδομάδα μετέφρασα ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Έρσης Σωτηροπούλου Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές για το μάθημα μετάφρασης ελληνικά-ισπανικά. (Μιας και πρόκειται για μετάφραση για διδακτικούς λόγους δεν πιστεύω να υπάρξει πρόβλημα με τα δικαιώματα, πάντως αν τύχει και θεωρήσει κάποιος τα δικαιώματά του θιγμένα, παρακαλώ να με ειδοποιήσει πριν κάνει κάποια κίνηση. Ευχαριστώ.)

Όλα τα σχόλια και οι διορθώσεις είναι καλοδεχούμενες.

_____________________________________________

Mi traducción de un fragmento del libro de Ersi Sotiropulu "Zigzag entre los naranjos amargos" para mi asignatura traducción general griego-español en la Universidad de Málaga.

Todas las correcciones están bienvenidas.

Para ella era siempre agradable cuando venía aquí y se aislaba por un tiempo. Desde fuera escuchó al enfermero que había entrado al despacho de los médicos y se lamentaba. Guau, Guau. Lo normal era que hubiera tres cuñas en la ducha. Hoy faltaba una. De nuevo, alguien que no habría podido levantarse de la cama. No había jabón ni papel higiénico por lo que cada enferma se llevaba lo que necesitaba de casa. Cuando quería divertir a la gente con la que estaba, solía decir: «Como nadie nos quiere, los hospitales son los sitios ideales para nosotras». Al principio, las risas eran un poco forzadas porque unos la encontraban excéntrica y otros suponían que realmente estaba enferma. Entonces, ella se jugaba todo a una carta, se tiraba un farol: Contaba lo maravilloso que era estar enferma, que la fiebre era la mejor droga y que el sexo más salvaje se hacía justo después de haber sido operada cuando todavía se estaba anestesiada. Y que, una vez, cuando estuvo en cuidados intensivos vio un pene con dos cabezas. «Un pene con dos cabezas, ¡por fin!», había explotado una propietaria de una galería y de repente cayó en una depresión. Mhhh... sus amigos empezaban a aburrirse. Mhhh, mhhh... algunas personajes marginales la iban escuchando, al principio, por falta de voluntad y después, porque todo el espectáculo era de gorra. Pero no sabía bien tirarse un farol. No jugaba bien el poker y lo sabía. Y así, los conocidos se salían por pies cada vez más.

Fuentes:
Ομάδα καθηγητών Ισπανικής γλώσσας (2000). Ισπανο - Ελληνικό και Ελληνο – Ισπανικό Λεξικό. Αθήνα: Εκδόσεις Καλοκάθη
Real Academia Española (2001): Diccionario de la lengua española, Vigésima segunda edición, Madrid: Espasa Calpe
González Hermoso, Alfredo (1999). Spanish verb manual: 5,000 verbs, correct conjugations and regional use. Lincolnwood (Chicago): Passport Books
http://lexicon.pathfinder.gr/
http://corpora.informatik.uni-leipzig.de
http://www.wordreference.com/
http://www.dict.cc
http://www.google.es

_______________________________________

Imágen Ronda, Barrio del San Francisco, Εικόνα Ρόντα, Ανδαλουσία, Bild Ronda, Andalusien