Posts mit dem Label Wikipedia werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Wikipedia werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

15.05.2008

María Zambrano - Μαρία Θαμπράνο

Mi tío me ha dicho, que tendría que poner aquí todo lo que escribo anonimamente en otros sitios, para que el/la lector-a sepa quien lo escribe. Por eso voy a colgar aquí el artículo que he escrito sobre María Zambrano en la Wikipedia griega. Agradezco las sugerencias de mis compañerxs de clase, mi profe y mi amigo Psi.
________________
O θείος μου πάλι είπε ότι θα έπρεπε να γράφω εδώ ότι γράφω ανώνυμα σε διάφορα μέρη του διαδικτύου, για να ξέρει ο/η αναγνώστης/-ώστρια ποιος το γράφει. Eνα άρθρο παραπάνω δε μου κοστίζει τίποτα, γι' αυτό εδώ θα βρείτε το άρθρο που έγραψα για τη Μαρία Θαμπράνο στη Βικιπαίδεια (εργασία για το μάθημα μετάφρασης του Μπιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας). Ευχαριστώ για τη βοήθεια τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μου, τον καθηγητή μου και το φίλο μου Ψι.

Μαρία Θαμπράνο

Η Μαρία Θαμπράνο Αλαρκόν (Βέλεθ-Μάλαγα, 22 Απριλίου 1904 - Μαδρίτη, 6 Φεβρουαρίου 1991) υπήρξε Ισπανίδα φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιήτρια. Θεωρείται από τις σημαντικότερες στοχάστριες της Ισπανίας του 20ου αιώνα. Δίδαξε φιλοσοφία στην Ισπανία, το Μεξικό, την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην εξορία και της αποδόθηκαν πολυάριθμες τιμές μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο. Έτσι ονομάζεται προς τιμή της και ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Μάλαγας.

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφικά Στοιχεία

Παιδικά χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στο Βέλεθ-Μάλαγα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, όπου έζησε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής της. Η οικογένειά της μετακόμισε το 1909 στη Μαδρίτη για να καταλήξει λίγο αργότερα στη Σεγκόβια, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Μπλας Χοσέ Θαμπράνο, συνδεόταν με βαθιά φιλία με το Σεβιλλιάνο ποιητή Αντόνιο Ματσάδο κι αυτή τους η φιλία σημάδεψε και τη δική της ζωή. Το 1927 φοιτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (Universidad Central de Madrid) κι έχει δασκάλους μεταξύ άλλων τους Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ και Χαβιέρ Θουμπίρι. Το 1931 αναλαμβάνει καθήκοντα Βοηθού Καθηγητή στην έδρα της Μεταφυσικής στο ίδιο πανεπιστήμιο, εκπονώντας παράλληλα τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο La salvación del individuo en Spinoza [Η σωτηρία του ατόμου στο Σπινόζα].

Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία

Την περίοδο της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με πολλούς σημαντικούς Ισπανούς ποιητές και καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Λουίς Θερνούδα της περίφημης γενιάς του 1927, ο Ραφαέλ Ντιέστε, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ και ο Καμίλο Χοσέ Θέλα. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1936 παντρεύεται τον ιστορικό Αλφόνσο Ροντρίγκεθ Αλδάβε και μετά από λίγο μεταβαίνουν στη Χιλή, όπου ο σύζυγός της είχε διοριστεί Γραμματέας Πρεσβείας Β'. Πιάνοντας λιμάνι στην Αβάνα γνωρίζει τον Κουβανό ποιητή Χοσέ Λεσάμα Λίμα και δίνει μια διάλεξη για τον Ορτέγα ι Γκασέτ. Το 1937 την ημέρα που τα στρατεύματα του Φράνκο κατακτούν το Μπιλμπάο το ζευγάρι επιστρέφει στην Ισπανία. Στην ερώτηση που τους έκαναν τότε, γιατί γύρισαν πίσω ενώ χανόταν ο πόλεμος, απάντησαν «ακριβώς γι' αυτό».

Εξορία

Η Θαμπράνο ζει στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη μέχρι την ολοκληρωτική κατάκτηση της χώρας από τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο κι υπηρετεί τη Δημοκρατία ως Μέλος της Επιτροπής Εκκένωσης Παιδικού Πληθυσμού. Ο σύζυγός της κατατάσσεται στο δημοκρατικό στρατό και υπηρετεί κι αυτός με τη σειρά του ως Μέλος του Συμβουλίου Προπαγάνδας. Εξορίζεται το 1939 μαζί με τη μητέρα της, Αραθέλι Αλαρκόν, την αδερφή της και τον κουνιάδο της. Διασχίζουν τα ισπανογαλλικά σύνορα στις 28 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Μετά από μία σύντομη διαμονή στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη επανέρχεται στην Αβάνα μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου της Αβάνας και ξανασυναντά το Λεσάμα Λίμα. Επόμενος σταθμός της είναι το Μεξικό, όπου διορίζεται καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μορέλιας (Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo) της Πολιτείας του Μιτσοακάν. Το 1943 και 1944 ζει στο Πουέρτο Ρίκο και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χουάν όπως και για το Σύλλογο Αποφοίτων Γυναικών.
Το Σεπτέμβριο του 1946 μεταβαίνει για την κηδεία της μάνας της στο Παρίσι. Το 1947 χωρίζει με το συζυγό της. Παραμένει στο Παρίσι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1949 όπου θα εγκατασταθεί στην Αβάνα. Θα μείνει στην Κούβα μέχρι το 1953, δίνοντας διαλέξεις, σεμινάρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Κατόπιν επιστρέφει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μένει στη Ρώμη μέχρι το 1964, όπου γνωρίζει την ιταλική ιντελιγκέντσια, ανάμεσα τους την Έλενα Κρότσε και τον Ελέμιρε Τσόλα καθώς και Ισπανούς διανοούμενους όπως το Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον ποιητή Χόρχε Γκιλιέν. Το 1964 επανέρχεται στη Γαλλία στο εξοχικό της στο Λα Πιες στα βουνά του Ιούρα (στα γαλλοελβετικά σύνορα) κι αρχίζει το Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους] .

Καταξίωση κι επαναπατρισμός

Στην Ισπανία γίνεται γνωστή με τη δημοσίευση του άρθρου του στοχαστή Χόρχε Λουίς Λόπεθ-Αρανγκούρεν Χιμένεθ Los sueños de María Zambrano [Τα όνειρα της Μαρίας Θαμπράνο] (Revista de Occidente, Φεβρουάριος 1966). Το 1973 ξαναζεί στη Ρώμη. Από το 1974 ως το 1978 καταπιάνεται ξανά στο Λα Πιες με τη συγγραφή του Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους], διατηρώντας συχνή αλληλογραφία, η οποία έχει δημοσιευθεί στα ισπανικά, με τον ισπανό φιλόσοφο, Αγουστίν Αντρέου. Η επιδείνωση της υγείας της, την αναγκάζουν να μετακομίσει στο Φερνέ-Βολτέρ, στις γαλλικές Άλπεις και δύο χρόνια αργότερα, το 1980, στη γειτονική Γενεύη. Το ίδιο έτος ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης του Πριγκιπάτου των Αστουριών μετά από πρωτοβουλία της αστουριανής παροικίας της Γενεύης.
Το 1981 καταξιώνεται για το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό της έργο με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών στον τομέα Επικοινωνία και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το ίδιο έτος ο Δήμος της γενέτειράς της, Βέλεθ-Μάλαγα, της αποδίδει τιμές με τον τίτλο της Επίτιμης Δημότισσας. Τον επόμενο χρόνο αναγορεύεται Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Μάλαγας.
Στις 20 Νοεμβρίου του 1984 μετά από 45 χρόνια εξορίας η Μαρία Θαμπράνο ξαναπατάει το πλέον ελεύθερο ισπανικό έδαφος και ζει τα υπόλοιπά της χρόνια στη Μαδρίτη, την οποία εγκαταλείπει σε σπάνιες περιπτώσεις, διανύοντας μία από τις πιο δημιουργικές φάσεις της ζωής της. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1985 ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης της Αυτόνομης Κοινότητας της Ανδαλουσίας. Το 1987 ιδρύεται στο Βέλεθ-Μάλαγα το Ίδρυμα Μαρία Θαμπράνο. Το 1988 της απονέμεται το Βραβείο Θερβάντες.
Πέθανε στη Μαδρίτη στις 6 Νοεμβρίου του 1985 και η σορός της ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα της.
Μετά θάνατον, το 2002, τιμήθηκε πλέον και με την ανακήρυξή της ως Επίτιμη Πολίτης του Νομού της Μάλαγας. Στις 27 Νοεμβρίου του 2006 δόθηκε το όνομά της στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Μάλαγας.

Έργο

Ένα μικρό κομμάτι του έργου της έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και πορτογαλικά.
  • Horizontes del liberalismo (1930) [Ορίζοντες του φιλελευθερισμού]
  • Filosofía y poesía (1939) [Φιλοσοφία και Ποίηση]
  • Hacia un saber sobre el alma (1950) [Γνωρίζοντας την ψυχή]
  • El hombre y lo divino (1953) [Ο άνθρωπος και το θείο]
  • Delirio y destino (γράφτηκε το 1953 κι εκδόθηκε το 1989) [Παραλήρημα και Πεπρωμένο]
  • Persona y Democracia: La historia sacrificial (1958, δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1988) [Άτομο και Δημοκρατία: Ιστορία ως Θυσία]
  • España, sueño y verdad [Ισπανία, όνειρο και πραγματικότητα]
  • Los sueños y el tiempo (δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1998) [Τα όνειρα κι ο χρόνος]
  • El sueño creador [Το όνειρο-δημιουργός]
  • Claros del bosque (1977) [Ξέφωτα του Δάσους]
  • La tumba de Antígona, (1983) (επανέκδοση 1989) [Ο τάφος της Αντιγόνης]
  • De la aurora (1986) [Για τη χαραυγή]
  • El reposo de la luz (1986) [Η ανάπαυση του φωτός]
  • Los bienaventurados (1979) [Οι μακάριοι]
  • Para una historia de la piedad (1989) [Για μια ιστορία της ευλάβειας]
  • Unamuno (γράφτηκε το 1940 και δημοσιεύθηκε το 2003) [Μιγκέλ ντε Ουναμούνο]
  • Cartas de la Pièce. Correspondencia con Agustín Andreu (γράφτηκε το 70 και δημοσιεύθηκε το 2002) [Οι επιστολές από το Λα Πιες: Αλληλογραφία Μαρίας Θαμπράνο- Αγουστίν Αντρέου]
  • La confesión: Género literario (1943, επανέκδοση 1988 και 1995) [Η ομολογία: Λογοτεχνικό είδος]

Μερικά αποφθέγματα

  • La actitud de preguntar supone la aparición de la conciencia [Η ερωτηματική στάση συνεπάγεται την εμφάνιση της συνείδησης]
  • La pregunta, que es el despertar del hombre [Ερώτηση ίσον αφύπνιση του ανθρώπου]
  • La palabra de la poesía temblará siempre sobre el silencio y sólo la órbita de un ritmo podrá sostenerla [Ο λόγος της ποίησης πάντα θα τρέμει πάνω στη σιωπή και μόνο η τροχιά ενός ρυθμού μπορεί να τον στηρίξει]
  • Filosófico es el preguntar y poético el hallazgo [Φιλοσοφία είναι το να απορείς και ποίηση το να διαπιστώνεις]
  • La filosofía es una preparación para la muerte y el filósofo el hombre que está maduro para ella [Η φιλοσοφία είναι μια προετοιμασία για το θάνατο κι ο φιλόσοφος ο άνθρωπος που είναι ώριμος γι' αυτόν]
  • La Tierra lo arregla todo, lo distribuye todo. Bueno, quiero decir estas cosas, si la dejan. Pero no la dejan, no. No la dejan nunca ellos, los que mandan. ¿La dejarán alguna vez que haga su trabajo en paz? [Η Γη κανονίζει τα πάντα, μοιράζει τα πάντα. Εννοώ, όταν την αφήνουν. Αλλά δεν την αφήνουν, δεν την αφήνουν. Δεν την αφήνουν ποτέ, αυτοί που είναι στην εξουσία. 'Αραγε θα την αφήσουν ποτέ να κάνει τη δουλειά της;]
  • Quien tiene la unidad, lo tiene todo [Αν έχεις ενότητα, τα έχεις όλα]

Πηγές

05.03.2008

Alexandros Papadiamantis - Kurzbiographie



Eins meiner Diplomprüfungsthemen ist Die Mörderin von Papadiamantis. Hier bekommt ihr daher eine Kurzbiographie des griechischen Schriftstellers. Ich habe sogar ein wenig den deutschsprachigen Artikel auf Wikipedia ergänzt.
___________________________________________________________
Alexandros Papadiamantis
Geboren auf Skiathos als das vierte von sieben Kindern des Priesters Adamantios am 4. März 1851.
Er ging zur Volksschule (Ελληνικόν Σχολείον) und nach einer dreijährigen Pause (1867) zum Gymnasium in Chalkida auf Euböa.
Die neunte Klasse (Gymnasium) hatte er in Piräus besucht.
1872 blieb er vier Monate in den Klöstern des Berges Athos (Άγιον Όρος).
1873 setzte er die Schule fort und besucht die zehnte Klasse im Varvakeios-Gymnasium (Βαρβάκειος) in Athen.
1874 immatrikulierte er sich an der Universität Athen und besuchte Vorlesungen zur griechischen Philologie. Darüber hinaus lernte er im Selbststudium Englisch und Französisch. Bis dahin malte er Ikonen, schrieb Verse und Komödien. In Athen arbeitete er als Privatlehrer.
1868 schrieb er sein ersten Roman.
1879 wurde Die Migrantin (Η Μετανάστις) in der Konstantinopler Zeitschrift Neologos (Νεόλογος) veröffentlicht.
1881 wird ein religiöses Gedicht in der Zeitschrift Sotiras (Σωτήρας) veröffentlicht.
1882 fand er eine Anstellung als Übersetzer. Er übersetzte insgesamt um die 40 Romane, bei denen Dostojewskis Schuld und Sühne (oder neuerdings auch Verbrechen und Strafe) herausragt.
1862 wurde sein historischer Roman I empori ton ethnon (Οι έμποροι των εθνών) in der Zeitschrift Mi chanesä veröffentlicht.
1903 wurde Die Mörderin (η Φόνισσα) als Fortsetzungserzählung in der Zeitschrift Panathinäa veröffentlicht.
Er schrieb insgesamt um die 170 Erzählungen, Romane und Novellen. Zahlreiche Erzählungen wurden in mehrere Sprachen übersetzt. In deutscher Übersetzung sind erschienen:
  • Die Heilige Nacht auf dem Berg
  • Das Klagelied der Robbe
  • Vater zu Hause und Die Ährenleserin
  • Unter der königlichen Eiche
  • Die rosenfarbenen Strände
  • Eine Liebe im Schnee
Zwei seiner Werke wurden bereits verfilmt: Die Mörderin und Die rosenfarbenen Strände.
Am 2. Januar 1911 starb er auf Skiathos. Ein Tag davor soll er erfahren haben, dass er zum Ritter des Silbernen Kreuzes des Erlöser-Ordens geschlagen wurde.

Quellen:
Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος: Η φόνισσα. Η πεζογραφική μας παράδοση. Εκδόσεις Νεφέλη, Athen 1988. ISBN 960-211-028-7
-->
Εικόνα Άνοιξη στο Αμβούργο - Imágen Primavera en Hamburgo- Bild Frühling in Hamburg

17.02.2008

Arcás en la Wikipedia

Para la asignatura "Traducción especializada griego-español" de María López en la Universidad de Málaga hemos traducido de Comics de Arcás. Julia Miguélez, una compañera de clase, era responsable de añadir Arcás en la wikipedia española. He hecho un buen trabajo. Felicitaciones.

Los artículos en griego, en inglés y en italiano no son muy informativos. -> Tarea para la gente que tiene tiempo.

En los días siguientes vamos a añadir con el permiso de Arcás (muchísimas gracias) también algunos de sus dibujos y nuestras traducciones. Si tenéis sugerencias, podéis añadirlas en la wikipedia, aquí o mandarme un correo.
_________
Imágen Facultad de Filosofía y Letras, UMA- Bild Philosophische Fakultät, UMA- Εικόνα Φιλοσοφική Σχολή UMA

05.02.2008

Εποικισμός της Ανδαλουσίας στους Νεότερους Χρόνους

Την εβδομάδα που μας έρχεται γράφω ένα διαγώνισμα στη Νεότερη Ιστορία της Ανδαλουσίας, ένα μάθημα της Μάριον Ρέντερ Γκάντο, στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας. Για να μπω λίγο στο πνεύμα, μετέφρασα στα γρήγορα ένα απόσπασμα από τη σελίδα της ισπανόφωνης βικιπαίδειας για την ελληνική. Αν έχετε όρεξη μπορείτε να διορθώσετε ή να επεκτείνετε το άρθρο σχετικά με την Ανδαλουσία στην ελληνόφωνη βικιπαίδεια ή να γράψετε τα σχόλιά σας εδώ.
____________
Μετά την κατάκτηση των Καστιλλιάνων χριστιανών, η επικράτεια της σημερινής Ανδαλουσίας περιελάμβανε τέσσερα βασίλεια: της Σεβίλλης, Κόρδοβας, Χαέν και Γρανάδας. Ο όρος Ανδαλουσία πάντως χρησιμοποιόταν μόνο για τα βασίλεια της Χαέν, Κόρδοβας και Σεβίλλης.

Ένα σημαντικό γεγονός αυτής της εποχής αποτελεί ο Πόλεμος των Αλπουχάρας που έλαβε μέρος το 1570-72. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μορίσκων (πρώην μουσουλμάνων που είχαν βαφτιστεί χριστιανοί λόγω των διώξεών τους από τους χριστιανούς) διώχθηκε από τη χώρα που ζούσε επί γενεών. Στην αρχή τους τοποθετήσανε στην ενδοχώρα, στην Καστίλλη, για να τους διώξουν τελείως από την Ιβηρική χερσόνησο το 1609. Πολλοί από αυτούς πήγαν να ζήσουν ως πρόσφυγες σε πόλεις της Βόρειας Αφρικής, όπως η Φας και η Τιτουάν, όπου συνεχίζουν να μένουν μέχρι σήμερα.

Μετά τον Πόλεμο των Αλπουχάρας αρχίζουν να έρχονται έποικοι στην τότε άδεια Ανδαλουσία. Η πολιτική του εποικισμού της Ανδαλουσίας αρχίζει να κρίνεται από τους ιστορικούς των ημερών μας. Μέχρι τον 18ο αιώνα η Ανδαλουσία είχε λιγότερο πληθυσμό από ότι είχε πριν τον πόλεμο και το διωγμό των Μορίσκων. Παρολαυτά οι έποικοι υπήρξαν αρκετές χιλιάδες. Προέρχονταν από την Καστίλλη, την Αραγονία, άλλες ευρωπαϊκές χώρες και έφεραν μαζί τους τα ήθη και έθιμά τους.
_____________________
Εικόνα Μάλαγα- Imágen Málaga- Bild Malaga

05.01.2008

Polizei in Griechenland nach dem Skandal

Folgenden Beitrag hatte ich am 22.08.07 angefangen zu schreiben. Ich werde ihn offensichtlich nie zu Ende schreiben, aber möchte ihn irgendwie verwerten. Die zahllose Videos (unter ihnen auch viele Fakes), die damals in Youtube ´rumkursierten sind bestimmt noch einfach zu finden, wenn jemand sie wirklich finden will.

Hier der halbfertige Beitrag vom 22.08.07:

Wie bereits am 18., 19. und 22.06.07 hier berichtet hatte, gab es in Griechenland aufgrund eines Foltervideos, welche griechische Polizisten gedreht hatten und in dem zwei Festgenommene gezwungen wurden sich gegenseitig zu schlagen und zu beschimpfen, ein Skandal. Wie zu erwarten sind in den Folgetagen und -wochen weitere Videos, welche die StaatsdienerInnen per Handy gedreht hatten, aufgetaucht. Die meisten sorgen für gemischte Gefühle: Ekel und Mitleid.

Als ich damals über den Skandal berichtet hatte, hatte diese Seite eine RekordbesucherInnenzahl verzeichnet und bis heute sind die meistgelesenen Artikel, diese, die damit zu tun hatten (siehe rechte Spalte). Leider ist die Berichterstattung über Griechenland und im Allgemeinen der Kenntnisstand über dieses Land nicht sonderlich in Deutschland ausgeprägt. Beispiel dafür auch die relativ wenige Wikipediaartikel über Griechenland.

Wenn jemand Zeit hat, könnte er/sie den fehlenden Wikipedia Eintrag über die griechische Polizei schreiben. Der englische Beitrag ist ziemlich voll (der griechische jedoch bräuchte auch Ergänzung).