Μην το ρωτάς τον ουρανό! - Frag nicht den Himmel danach!

Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια με την Τζένη Καρέζη στην αντιστασιακή ταινία «Το νησί των γενναίων» (1959) του Ντίμη Δαδήρα. Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι.

Eins meiner liebsten Lieder aus dem Jahre 1959. Es singt Jenny Karesi im Film "To nissi ton jeneon [Die Insel der Tapferen]", einen Widerstandsfilm, der auf der Insel Kreta spielt. Die Musik ist von Manos Chadsidakis.

Köpfen der Homosexuellen in Gambia- Αποκεφαλισμός των ομοφυλοφίλων στην Γκάμπια

Im Namen der Religion, diesmal des Islam, hat Gambias Präsident Yahya Jammeh alle Homosexuelle im Land aufgefordert das Land zu verlassen, sonst werden sie auf der Stelle geköpft.

Lest hier die ganze Nachricht.

Gambia gilt als sextouristisches Ziel für ältere Westeuropäerinnen.

Die internationale Gemeinschaft muss sofort mit härtesten Sanktionen gegen Gambia antworten. Darüber hinaus muss sofort Asyl allen Flüchtlingen aus diesem Land ohne Wenn und Aber gewährt werden. Selbstverständlich müssen auch die älteren Damen aufhören das Land zu besuchen.
____________________

Στο όνομα της θρησκείας, αυτή τη φορά του Ισλάμ, ο πρόεδρος της Γκάμπιας Γιάγια Τζαμέ πρόσταξε τους ομοφυλόφιλους να εγκαταλείψουν τη χώρα, ειδάλλως θα τους αποκεφαλίσει.


Διαβάστε εδώ όλη την είδηση.


Η Γκάμπια θεωρείται σεξοτουριστικός προορισμός για Δυτικοευρωπαίες κάποιας ηλικίας.

Η διεθνής κοινότητα πρέπει να απαντήσει με αυστηρές κυρώσεις απέναντι στο κράτος αυτό. Επίσης πρέπει να δοθεί αμέσως και χωρίς γραφειοκρατία άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες από τη Γκάμπια. Και εννοείται ότι οι κυρίες θα πρέπει να σταματήσουν να επισκέπτονται τη χώρα.

Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές

Bild im Bild S. Ditmann 2015

Θέλω να παραθέσω εδώ μερικά στοιχεία παραπάνω για το βιβλίο αυτό, όπως και για την απόσυρση του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες με απόφαση δικαστηρίου για να μπορέσετε να καταλάβετε με λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται μιας και στις πολλές πλέον αναφορές για την υπόθεση αυτή στο διαδίκτυο μπορεί να χάσει κανείς τα αυγά και τα καλάθια. Σας συστήνω όμως πάραυτα να διαβάσετε μόνοι σας το βιβλίο όπως και την απόφαση του δικαστή, για να μπορέσετε να κρίνετε εφ` όλης της ύλης.

Το βιβλίο
Το μυθιστόρημα της Έρσης Σωτηροπούλου (διαβάστε εδώ περισσότερα για τη συγγραφέα) παρουσιάζει μία γκάμα ηρώων με δική τους φωνή. Οι διάλογοι είναι αληθινοί και πειστικοί και προδίδουν τη θεατρική διάθεση του έργου που εκδηλώνεται και στη λειτουργία του αφηγητή που δε γνωρίζει παραπάνω από ότι γνωρίζουν οι ήρωες. Η συνεπής πολυφωνικότητα του μυθιστορήματος το καθιστούν αριστουργηματικό και δικαιώνουν, κατά την άποψή μου, τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. Μέσα σε 264 σελίδες η συγγραφέας τοποθετεί την καθημερινότητα των ηρώων στον καύσωνα της Αθήνας, μέσα σε άθλια νοσοκομεία, σε σαββατοκύριακα στην επαρχία, σε μία φάρσα. Πρόκειται για μια καθημερινότητα που δεν εξηγεί και που αφήνει κενά.
Μπορείτε να διαβάσετε την περιγραφή της πλοκής του βιβλίου για να πάρετε μία πιο ολοκληρωμένη γεύση στη σελίδα του Κέδρου πατώντας εδώ.

Η δίκη
Τον Αύγουστο του 2007 έγινε η δίκη κατά της προσθήκης του βιβλίου στις σχολικές βιβλιοθήκες. Οι σχολικές βιβλιοθήκες τροφοδοτούνται στην Ελλάδα με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΘ) που αγοράζει το βιβλίο και το στέλνει σε όλα τα σχολεία. (Γι` αυτούς που δεν ξέρουν πως λειτουργούν οι σχολικές βιβλιοθήκες, ας μου επιτραπεί το προσωπικό σχόλιο ότι στην πλειονότητά τους δε λειτουργούν, τα βιβλία μένουν στα ράφια, αν υπάρχουν ράφια). Ο μηνυτής ήταν το φασιστόμουτρο, ο χουντικός, ο ναζί, Κωνσταντίνος Πλέυρης, ιδρυτής του "Κόμματος 4ης Αυγούστου" και δεξί χέρι του Ι. Λαδά (εδώ μπορείτε να διαβάσετε στοιχεία επί της δικαστικής αποφάσης κατά του ιδίου). Ο δικαστής ήταν ο Δημήτρης Γαβαλάς που είναι γνωστός για την "ιδιαιτερότητά" του και δε θα 'πρεπε να προκαλεί έκπληξη η απόφασή του, αλλά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει απομακρυνθεί προ πολλού από την εξουσία. Αλλά ούτε κι αυτό χρειάζεται να μας εκπλήσσει, ο φασισμός στην Ελλάδα ζει κι ας μη βασιλεύει. Στο δικαστήριο ήταν απούσα η συγγραφέας και ο εκδοτικός οίκος, μιας και το Υπουργείο Παιδείας (αυτό που μηνύθηκε δηλαδή) δεν είχε κάνει τον κόπο να τους ειδοποιήσει. Τον Ιανουάριο καθαρογράφτηκε η απόφαση προσωρινής απόσυρσης του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες (ορολογία που δεν καταλαβαίνω ως άσχετη, γιατί καθαρογραμμένο δε μου φαίνεται το κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Το ΥΠΘ κατέθεσε έφεση, αλλά αγνοείται πότε και από ποιόν θα εκδικασθεί.

Η κατακραυγή
Όπως θα είστε σε θέση να διαβάσετε κι εσείς το κείμενο της απόφασης είναι απαράδεκτο. Πρόκειται για έκθεση γυμνασίου μέτριου μαθητή. Είναι εκτός θέματος. Ο άθρωπος δε γράφει τίποτα για το βιβλίο, αλλά εκφράζει την πικρία του για τη χαλαρότητα των ηθών της νεοελληνικής κοινωνίας, χρησιμοποιώντας μία ανύπαρκτη επιχειρηματολογία.
Το περιοδικό Δέκατα (εδώ παραπάνω πληροφορίες) ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για να μη θαφτεί το θέμα από το ΥΠΘ. Μπορείτε να υπογράψετε κι εσείς εδώ και να προωθήσετε το μήνυμα αυτό.

Εδώ θα βρείτε τι έχω ξαναγράψει για αυτό το βιβλίο.

Η δικαιοσύνη και ο φασισμός

Είχα αφεθεί στις σκέψεις μου περί του δικαίου και αδίκου ως έννοια στα ελληνικά, τα γερμανικά και τα ισπανικά και κατ' επέκταση στα λατινικά. Αποφάσισα τελικά να γράψω μια άλλη φορά κάτι πάνω σ' αυτό. Δεν είχα πολύ χρόνο σήμερα και θέλησα να τελειώσω το άρθρο της Βικιπαίδειας για την Ισπανίδα φιλόσοφο, Μαρία Θαμπράνο, για να πάω στις 8 στην παρουσίαση της ισπανικής μετάφρασης του βραβευμένου μυθιστορήματος της Έρσης Σωτηροπούλου, Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές, αποσπάσματα του οποίου είχαμε μεταφράσει το προηγούμενο τετράμηνο εδώ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας. Η συγγραφέας θα είναι παρούσα. Ψάχνοντας, λοιπόν, για την πιο συνηθισμένη γραφή του ονόματος Ορτέγα ι Γκασέτ, του κορυφαίου Ισπανού φιλόσοφου, έπεσα σε ένα μπλογκ που είχε επαναδημοσιεύσει μια διαμαρτυρία της 19ης Απριλίου 2008 σχετικά με μία απαράδεκτη δικαστική απόφαση απόσυρσης του βιβλίου της Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Ο Κων. Πλεύρης, αυτός ο άθλιος ακροδεξιός, κατάφερε να δώσει νομική υπόσταση στη λογοκρισία στην Ελλάδα του σήμερα. Αρχίζω και ανησυχώ ότι και οι τρεις Λέσβιοι που υπέβαλαν μήνυση για την απαγόρευση της χρήσης της λέξης λεσβία για τις ομοφυλόφιλες θα βρουν δικαστή να τους δώσει δίκιο. Κι ας το γέλαγα χθες.

Εννοείται ότι με αυτά που κάνουν οι φασίστες και οι απανταχού σεμνότυφοι, άρρωστοι, θρησκόληπτοι και πατριδοκάπηλοι δεξιοί, εγώ δεν πρόκειται να τελειώσω ποτέ με ηρεμία το πτυχίο μου και θα αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά πώς θα βρω πουλημένο δικαστή να τους βάλει να μου πληρώσουν αποζημίωση για ψυχική οδύνη!

Υπογράψτε εδώ τη σχετική διαμαρτυρία για τη δικαστική απόφαση και προωθήστε τη σχετικά. Ας ελπίσουμε πως το Υπουργείο Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας δε θα το βάλει έτσι εύκολα κάτω, όπως το βάζει συχνά πυκνά για να μη χάνει ψηφοφόρους από την Άκρα Δεξιά.

Εικόνα dekata.wordpress.com