Ella - Sie - Eκείνη

Me alegro leer un microrrelato de mi amiga Clara Fernández Fernández que vive en Málaga. Clara tiene 22 años y estudia traducción de español, inglés, francés y griego en la Universidad de Málaga. Ha estudiado también en Bruselas. Clara escribe desde hace años.

Ich freue mich eine Kurzerzählung meiner Freundin Clara Fernandez Fernandez zu lesen. Clara lebt in Malaga, Andalusien und ist 22 Jahre alt. Sie studiert Übersetzen Spanisch, Englisch, Französisch und Griechisch an der dortigen Universität und hat auch in Brüssel studiert. Clara schreibt seit Jahren.

Διαβάζω με χαρά ένα μικρό διήγημα της φίλης Κλάρα Φερνάντεθ Φερνάντεθ που ζει στη Μάλαγα, στη νότια Ανδαλουσία και σπουδάζει μετάφραση ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά. Η Κλάρα έχει κάνει σπουδές και στις Βρυξέλλες και γράφει εδώ και κάποια χρόνια.

Εικόνα Λιόσπορος, Αθήνα-Ψυρρή, Imágen Liósporos Psirí, Atenas, Bild Liosporos Athen-Psirri

__________________


-->

ELLA

Ella vive la vida intensamente. Cuando está triste, su pesar es el más profundo de los pesares. Y no lo esconde. Cuando es feliz, salta literalmente de alegría. Y así lo muestra.

Ella canta sus emociones a viva voz. Sus llantos y gemidos son los más conmovedores que he oído jamás. Su alegría trae la luz a un día sombrío.

Ella siente curiosidad por todo. Todo lo mira. Sus ojos, siempre nuevos, persiguen cada mota de polvo, cada trozo de mundo insignificante.

Ella quiere a pocas personas. El amor no es para derrocharlo. Pero su afecto es incondicional, el más sincero, el más puro sobre la faz de la tierra.

Ella teme la soledad. Sabe que nada es más cálido que un hogar, y ella detesta el frío. No le gusta ir sola por la calle, nunca se aleja demasiado de las personas. No quiere volver a sentirse sola nunca más.

Ella no esconde nada. No tiene miedo a enseñar su cuerpo. Se muestra tal cual es. Sin embargo, teme a quienes se acercan, atraídos, a estudiarlo. Ha vivido malos ratos por culpa de esos individuos, eso sin duda. Pero es inocente, y guarda con celosía su virginidad.

Ella no ha recorrido el mundo, como yo. Pero sabe lo que quiere. No necesita buscarle sentido a la vida. Es sabia y halla el equilibrio en la rutina de su día a día, viviendo cada momento sin preocuparse por el siguiente.

Cuando la observo, pienso que perdemos el tiempo. Disfrazamos las emociones, nos vestimos cada día de preocupaciones absurdas. Yo quiero vivir intensamente, como ella, como mi perra.

Voll drin!

Weblog: Oft kommt es im Studium vor, dass mensch sich voll 'raus fühlt. Wie ist es bei dir gerade?
Elan: Hmmm. In unserem Institut habe ich viele Leute getroffen, die sich so fühlen. Aber mir geht es zur Zeit doch recht gut. Erstaunlich!
Weblog: Warum meinst du ist es so?
Elan: Mehrere Faktoren spielen dabei eine Rolle. Ich meine, dass der entscheidende Faktor ist, dass das Studium jemandem vermiest wird.
Weblog: Nein, ich meinte, warum geht es dir nicht so?
Elan: Achso. Ich glaube, weil ich mich mit allen Mitteln selbst zu motivieren versuche. Das geht, wenn sich zum Beispiel Gleichgesinnte selbst helfen. Ich bin mittlerweile froh, dass es meine KommilitonInnen gibt und lasse mich vom ersten Eindruck unter den Bedingungen einer kompetitiven Klasse nicht mehr beeinflussen. Zusammen lernt sich schließlich besser.
Weblog: Sprichst du von deiner Lerngruppe?
Elan: Auch. Ich habe in diesem Semester einen sehr intensiven Kontakt mit meinen LeidsgenossInnen und das tut gut. Das war an der Uni Malaga etwas, was mir richtig gefiel. Jetzt habe ich einen intensiven und lernorientierten Kontakt auch an der Uni Leipzig. Also nach der Dolmetsch-Lerngruppe, einige Motivationsgespräche und das kurze Eintauchen in die feministische Übersetzungswissenschaft fühle ich mich zwar müde, aber sehr zufrieden mit dem heutigen produktiven Tag.
Weblog: Sehr schön. Steht noch etwas für heute an?
Elan: Etwas Schönes: Ich werde mich für meine Theatergruppe vorbereiten. Ein Einakter namens Der Prozess von Orpheus und Euridike von Jorgos Skurtis ist dran.
Weblog: Dann möchte ich dich nicht weiter aufhalten, und bedanke mich für dieses Selbstgespräch.

Bild Die Straßen von Leipzig, Εικόνα Οι δρόμοι της Λειψίας

Un engaño

Οs pongo aquí el último comentario para la asignatura de derecho de la Universidad de Málaga. Lamentablemente no fue bien corregido por alguien hispanohablante.

_____________________

Comentario corto al artículo del 27.02.2008 de Honor Mahony Top German judge questions democratic innovations to EU treaty, publicado el 27 de febrero de 2008 por la revista especializada en linea euobserver.com.

La crítica de H.J. Papier es una crítica de poner en práctica el principio de subsidiariedad con que el tratado intenta cumplir. Estoy de acuerdo con su estimación en el artículo. La regla descrita no es practicable y además, no es correcta de principio, porque ignora el papel de los parlamentos en vez de tribunales, que en un sistema democrático son los que tienen la competencia de sentenciar el desbarato de las competencias legislativas. Lxs diputadxs de los parlamentos nacionales no tienen el tiempo ni siquiera para controlar bien las leyes de su país que son mucho menos que los europeos. No van a tener tiempo ni siquiera para controlar si la competencia del parlamento europeo se ha atravesido. Estimar si un parlamento tiene o no la competencia legislativa es, además, algo que debería estar claro y definido por la ley y no algo de que se puede decidir cada diputado/a nacional o europeo/a cada vez de nuevo. En caso de confusión tienen que sentenciar los tribunales y no los parlamentos. Este sistema no consolida el principio de subsidiariedad, solo da más trabajo innecesario a los parlamentos nacionales, les da un papel que nunca van a cumplir.

Me parece que se planifica así un bloqueo tremendo de toma de decisiones porque la discusión sobre las competencias de la Unión Europea (UE) va a estar diariamente en la agenda. Eso no es nada eficaz. Este pronóstico no consolida la democracia y subsidiariedad.

Lamentablemente parece que lxs autorxs del Tratado querían engañar a lxs diputadxs nacionales o a lxs ciudadanxs en general, dando más poder al parlamento europeo o en general a la UE, pero fingiendo una democracia más cercana al/a la ciudadanx introduciendo una regla de controlar su poder, que no funciona.

Leipzig, 29 de agosto de 2008

El artículo comentado está aquí: http://euobserver.com/9/25729.

Imágen/Bild Málaga-Huelin, Εικόνα Μάλαγα-Ουέλιν

Una cuestión de prioridades

La semana pasó otra vez muy rápidamente. Encontré a alguien para el piso (era muy dificil decidir porque había mucha gente simpática), empecé con dos intercambios de lengua (un chileno y un mexicano), vi a mis amigos y hice mi plan para el semestre que viene. Voy a tener un horario muy lleno, porque quiero prepararme muy bien para los exámenes finales (de translatología, traducción español-alemán, interpretación bilateral, literatura/cultura/historia y derecho). Los deberes para este cuatrimestre en Málaga están acabados, hoy envié los últimos comentarios de derecho. Tenía un exámen en traducción pero no podía presentarme, los vuelos ahora están bastante caros para mi. Si sabéis algo barato para ir a Málaga la semana que viene, escribidme.

Aquí va mi penúltimo comentario de tal tipo. Muchísimas gracias a Eme por la corrección. Un saludo de Leipzig.

----------------------

Comentario corto al artículo de Enrique Banús, Cincuenta años y aún inmaduro. El Parlamento Europeo, de Schuman a hoy, publicado el 5 de marzo de 2008 por la agencia periodística especializada aceprensa.com [1].

El trabajo de Enrique Banús coge varios aspectos del desarrollo del Parlamento Europeo en los últimos 50 años y el tema central es la participación general del pueblo en las elecciones de lxs eurodiputadxs. Estima que el porcentaje de participación en algunos países es bajo (Polonia 21%) y el ausentismo es de carácter alarmante para la idea de democracia. El autor procura explicar el hecho con argumentos sobre la naturaleza y la práctica del Parlamento o de la Unión Europea (UE).

Desgraciadamente, Banús no menciona que el ausentismo electoral es cosa común en el mundo y no sólo a nivel europeo. No es un problema especial de la UE, que la gente no vea la necesidad o el sentido en votar. Si la necesidad de decidir su propio futuro o vida y de tener una «voluntad libre» es una necesidad instruida, significaría que, para el caso europeo, el sistema político-social no instruye a la mayoría tenerla. Pero si esta misma necesidad es una necesidad innata (para mantener un vocabulario correspondiente), el hecho que la gente no participa en elecciones (tanto como es necesario para una democracia que funciona bien en teoría y en práctica) significaría que el sistema le manipule perder su voluntad propia y libre. Como estas cuestiones tienen un matiz filosófico, que aquí se hace imposible tratar, las dejamos para otro momento.

Sin embargo, considero que si se quiere aumentar los porcentajes de participación en elecciones en este continente, tenemos que concebir un sistema de educación que enseñe participar en tomar decisiones sobre la propia vida, el propio ambiente y sociedad. Nuestro sistema, el sistema europeo (occidental) se basa en el capitalismo (en el nuevo vocabulario se llama mercado libre). Un tal sistema es evidente que tiene límites de participación y de democracia, como enseña a la gente aumentar su potencia económica y consumir bien y no tiene como primera prioridad desarrollar a ciudadanxs responsables que participan en la toma de decisiones. Si la democracia nos parece un sistema teóricamente mejor que todos los otros que conocemos, tenemos que volver valorar nuestras prioridades. Poner el/la ciudadano/a y su formación en la prioridad alta y no el/la consumidor/a o el/la empresario/a sería la primera medida para cambiar y solucionar el problema de la legitimación de la política europea o nacional-local y de las elecciones de farsa.

Leipzig, 31 de agosto de 2008

[1] http://www.aceprensa.com/articulos/2008/mar/05/cincuenta-anos-y-aun-inmaduro/

Imágen Panorea en la cocina, Bild Panoräa in der Küche, Εικόνα Η Πανωραία στην κουζίνα

¿Las medidas de la Estrategia de Lisboa se prolongarán?

Buscando a un/a compañero/a de piso en el Schwarzes Brett, puede ser que encontré a dos personas de México y Chile para un intercambio de idiomas. ¡Qué suerte! Hoy aparte de enviar mis comentarios para la asignatura de derecho que he mencionado varias veces, he buscado otra vez una posibilidad de ir a Málaga los días que vienen y puede ser que sí he encontrado algo. ¡Que suerte doble! Ya os contaré, pero primero os pongo aquí un comentario corto sobre la Estrategia de Lisboa, que he escrito esta semana.

Gracias a Ce y a I por la corrección. ¡Nos vemos pronto!

---------------------------------------------------------


Comentario corto sobre las conclusiones de la presidencia del Consejo de la Unión Europea de Bruselas de 13 y 14 de marzo de 2008 para la asignatura de Derecho Constitucional Europeo de A.Trujillo en la Universidad de Málaga

Escrito: 03.09.08

En las conclusiones de la presidencia del consejo se constata que la Estrategia de Lisboa con el objetivo de convertir la economía comunitaria en la “más dinámica y competitiva del mundo hasta 2010” no acabará en dos años y que además en los dos años siguientes los estados miembro tendrán que hacer esfuerzos más grandes para lograr este objetivo.

En el ámbito de importancia central de la educación y la investigación concretamente se habla de medidas que necesitan un tempo acelerado. Para una economía competitiva, las universidades y la investigación dentro de ellas tienen un papel crítico. Por eso en las conclusiones mencionadas se habla de la necesidad de desarrollar una universidad competitiva en el sentido económico. La universidad europea tiene que atraer a lxs mejorxs investigadorxs de todo el mundo. Esa atracción tendrá lugar de modo agresivo, parecida a la política de brain drain de los Estados Unidos. En el vocabulario europeo se habla de la “quinta libertad”, de movilidad y oportunidades iguales. Otra medida que el Consejo quiere implementar para reformar las universidades según las necesidades económicas de medio y corto plazo es la transferencia de conocimiento de las universidades a la industria. Para conseguirlo cambiará la legislación sobre la propiedad intelectual y también cambiará el carácter de la universidad. La universidad como institución independiente, autónoma y no lucrativa comercialmente, según el Consejo, tiene que desarrollarse con la comunidad empresarial. Se trata de la idea de una universidad empresarial, como se implementa en nuestros días en Alemania sin éxito.

Desde el punto de vista económico o, mejor dicho, desde el punto de vista de una economía colonialista y agresiva, todas estas medidas y su objetivo pueden parecer correctos. Parece que lxs señorxs políticxs trabajan solo para la industria y lxs empresarixs, olvidando que el conocimiento, la investigación y la ciencia son el motor de una sociedad para su desarrollo, y no solo el de la economía. Medir todo de manera económica, ver todo tras las gafas del colonialista o de la agresora económica, no funciona en una universidad como prototipo de la institucionalización del conocimiento. El conocimiento en sí mismo no tiene valor económico, no se puede medir. Se puede manipular y así tener una ganancia económica, eso sí. Pero un conocimiento manipulado para la industria o para las empresas que sacan beneficio de las universidades y lxs investigadorxs no es libre y nada innovador. Un conocimiento manipulado no tiene valor para la sociedad como conjunto, no la desarrolla. Una sociedad que no se desarrolla tras el conocimiento no va a tener una economía nacional o, en este caso, internacional o globalizada estable. Si la política está dominada por la industria y los lobbys, puede que solo importe el beneficio de algunos y no lo de la sociedad entera. La globalización económica parece en este caso para la Unión Europea la nueva colonización. Esta vez hay que cambiar no solo el ejército para dominar el mundo, sino también la universidad.

Las conclusiones comentadas están aquí (haz cliq).

Imágen/Bild Málaga, Huelin- Εικόνα Μάλαγα-Ουέλιν

La manipulación en la política

Hace una semana regresó mi prima a Atenas y así cambió la temporada. Estamos en el otoño, es decir, la temporada preparatoria. Ayer empecé la busqueda de un nuevo compañero de piso (aquí podéis leer mi anuncio) y la semana pasada escribí algunos comentarios cortos para una asignatura de derecho y terminé así los deberes más urgentes para el curso que terminará en algunos días. Os pongo aquí uno de los comentarios recientes.

Gracias a Ce por la correción.

--------------------------

Comentario corto sobre el artículo de Renata Goldirova en el Euobserver del 17.04.08 para la asignatura de Derecho Constitucional Europeo de A. Trujillo en la Universidad de Málaga

Escrito: 04.09.08

El artículo trata de las medidas políticas que toma la Unión Europea (UE) para manipular el voto irlandés sobre el referéndum sobre el Tratado de Lisboa. La finalización del acuerdo sobre el presupuesto comunitario debe prolongarse para no dar a lxs irlandesxs más razones en contra del Tratado. Este proceso, en mi opinión, es significativo para entender la UE en dos aspectos.

1. La UE no es una unión política. Para votar en favor de una unificación política lxs votantes (en este caso lxs irlandesxs) deben ser atraídxs por medidas económicas. No es comprensible porqué la política hace tanto ruido para una idea que el pueblo obviamente no apoya.

2. Lxs gobernantes de la UE no sienten ningún respeto por los procesos democráticos. Manipulan a la gente y su voluntad. Su voto es para ellxs una mercancía. En este caso debemos cuestionar el motivo de tal comportamiento. Este motivo es a la vez el objetivo. Convencidxs de que su idea de una UE políticamente unida es la correcta, no economizan los esfuerzos por pisotear el proceso de la toma libre de decisiones por el pueblo irlandés.

En mi opinión, así lo único que consiguen es que el pueblo pierda totalmente la poca confianza que tiene en lxs gobernantes. Lxs gobernantes tienen que escuchar y representar a la gente aunque no sea posible que tengan siempre la misma opinión. Pueden y deben educar al pueblo, no manipularlo. Esta práctica es éticamente incorrecta y contradictoria en una democracia que basa su poder en un pueblo con voluntad libre.

El artículo comentado está aquí (haz cliq).

Imágen Atenas- Colonaki- Bild Athen- Kolonaki, Εικόνα Αθήνα- Κολωνάκι

El sueño de Churchill

Os pongo aquí un nuevo comentario sobre la Unión Europea para una asignatura de derecho de la UMA.

Gracias a Ce por la corrección.
------------------------------------------------------------------

Comentario sobre el artículo de Pedro Aparicio El sueño de Churchill en el Diario Sur, 16.02.08.

Escrito: 19.08.08

Εl discurso de Sir Winston Churchill en Zurich en 1946, que habia escrito el Conde austríaco Richard Nikolaus von Coudenhove-Kalergi¹, el fundador del Movimiento Paneuropeo, sigue inspirando a gente en nuestros tiempos. Se trata de la idea de un estado europeo, basado en la creación de una nación europea, que abarca la misma cultura, religión y los mismos valores. Es la idea de establecer Europa como potencia contra los Estados Unidos y Rusia, de excluir Turquia, de crear una nación que fortifica las diferentes regiones y pueblos. Es el sueño de una Europa politicamente unida.

Como el soñador español del Diario Sur, Pedro Aparicio, comenta, este sueño es un sueño elitista, que ignora las necesidades de la gente y expresa solo las ideas de una élite política, económica e intelectual. Su comentario es también un comentario elitista, escrito por un periodista que pasa su tiempo en Zurich, una ciudad-símbolo de la élite europea.

La élite europea no solo ignora la voluntad del pueblo, sino que además intenta manipularla porque, como hacen siempre los que lo dominan, no confia en el pueblo ni en su voluntad. Un ejemplo reciente consiste en el referendum irlandés sobre el tratado de Lisboa, la constitución europea anteriormente rechazada por Francia y Holanda. Los gobernantes no aceptaron el voto irlandés y quisieron repetir la votación para cambiar el resultado, aunque sabian muy bien que aquel referendum fracasaria en más de un solo país. Lxs gobernantes elegidxs democráticamente parecen así no confiar en la democracia. Es más, parece que creen que todo es una cuestión de relaciones publicas, de como se “vende” una idea. Y eso, en mi opinión, es lo que tiene que cambiar primero, si es que la idea de tener menos fronteras es una idea útil o buena (depende del punto de vista ideológico desde el cual caractericemos esta idea).

Tener menos fronteras en el pasado significaba proclamar una guerra militar. Podemos discutir si la manera de conseguir menos fronteras hoy en dia en Europa constituiría o no una guerra. Como la mayoría de la gente quiere paz y prosperidad, el establecimiento de una Europa unida como potencia mundial sin involucrarse en conflictos armados es una posibilidad preferida o por lo menos aceptada para la mayoría de la gente del continente.

Aunque ningún sistema puede garantizar paz y prosperidad, creo que vale la pena establecer un sistema verdaderamente democrático y participativo. Creo que eso es también un sueño elitista, pero mas respetuoso con el pueblo que el sueño de crear una nueva nación.

(El artículo comentado se puede leer aquí: http://www.diariosur.es/20080216/opinion/sueno-churchill-20080216.html)

Leer más:
http://www.paneuropa.org/~es/fundador.html
http://de.wikipedia.org/wiki/Paneuropa-Union

¹ Fuente: Richard Nikolaus Graf von Coudenhove-Kalergi en la Wikipedia alemana: http://de.wikipedia.org/wiki/Richard_Nikolaus_Graf_von_Coudenhove-Kalergi

Bild Imágen Εικόνα Bergen, Norwegen/Noruega/Νορβηγία 2005, ESIB Board Meeting

El buen humor de lxs españolxs

Después de una semana de juerga en Berlín y Leipzig, dos-tres semanas de trabajo en Hamburgo, numerosos viajes, sentimientos y encuentros con gente querida o nueva e interesante, tengo ganas de estudiar otra vez. Mientras estoy esperando a mi prima adolescente que se pone guapa para ir al cine con ella y un amigo, empiezo con quizas el último trabajo obligatorio para la Universidad de Málaga (UMA): entregar los comentarios pendientes para una asignatura de derecho. En general he aprobado casi todas las asignaturas de este curso en la UMA y con notas que están bastante bien (sobresaliente o notable), pues, así estoy muy contenta y motivada.

Aquí va mi primer comentario para la asignatura de Antonio Trujillo Derecho constitucional europeo, que escribí la primavera. Se trata de un comentario sobre una encuesta estudiantil, que puedo mandaros, si os interesa.

Gracias a Jota por la corrección.

--------------------------------

El buen humor de lxs españolxs
Pequeño comentario sobre la encuesta realizada en la Facultad de Derecho de la Universidad de Málaga

Escrito: 15.04.08

La encuesta realizada es incompleta como para extraer resultados definitivos, pero sí nos sirve para enfocar en algunas tendencias dentro de la población juvenil universitaria de España, sobre todo en Andalucía. En combinación con los eurobarómetros conocidos[1] sobre tendencias en la percepción de la Unión Europea (UE) en los Estados miembros, podría intentar comentar un aspecto de los resultados de la encuesta.

En la encuesta hemos visto que casi todxs lxs estudiantes encuestados en la Facultad de Derecho consideran positivo que su país sea miembro en la UE, pero no saben cómo funciona o qué hacen la UE o sus órganos. Este hecho concuerda con la gran aceptación española de la Constitución de la Unión Europea, que no corresponde a un conocimiento del texto o de sus implicaciones[2]. Lxs españolxs parece que no necesitan saber nada más sobre la UE para tener una buena opinión o, mejor dicho, una buena sensación sobre ella. Los asuntos internos son los únicos que se tienen en cuenta para ser optimista o no. Para algunos puede ser que la vida personal baste para ver las cosas por el lado bueno. Como la mayoría de la gente en España siente que su país está desarrollándose y mejorando, la economía española parece que crece, lxs españolxs no están aislados como en tiempos de Franco y se siente por tanto no solamente integrados en “la gran familia europea”, sino también aceptados (el no ser aceptados ha “dolido” durante algunas décadas y el tópico de que España o, mejor dicho, lxs españolxs son diferentes tiene dimensiones de trauma) expresan su optimismo y están contentxs en general.

Creo que, la UE como tema no es importante en España porque no hay crítica
aparte de la que hace la izquierda que, según parece, tampoco en este punto puede actuar igual que la izquierda de otros Estados miembros.

Creo que, si lxs españolxs quieren integrarse en la UE, deberían no solo saber, como comentan la encuesta qué hace y para qué sirve la UE, sino también criticarla. Un ciudadano que no critica no es un ciudadano, no es un miembro activo de la sociedad, es un súbdito.

[1] Eurobarómetro: http://ec.europa.eu/public_opinion/index_en.htm
[2] Flash- Eurobarómetro: La constitución europea: encuesta post-referéndum en España

Bild, Imágen, Εικόνα Maro, Málaga

Ομαδικές μεταφράσεις-εργασίες στο πανεπιστήμιο - Kollektivübersetzungen und -arbeit an der Universität

-->Χθες τη νύχτα αφού είχα κλείσει τη βαλίτσα για πολλοστή φορά και είχα δει τον τελικό του Ευρώ, έκανα τις τελευταίες διορθώσεις και προσθήκες στην ομαδική μετάφραση για την τάξη του Μ. Φερνάντεθ και της Ι. Νικολαἴδου στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας.

Από αυτήν την εμπειρία έχω να προτείνω τα εξής για τις επόμενες ομαδικές μεταφράσεις: την ανάθεση της σύνταξης και επιμέλειας σε ένα άτομο που δε θα του έχει ανατεθεί μετάφραση, ώστε να διευκολυνθεί η διαδικασία. Εξάλλου μια τέτοια εργασία προσεγγίζει περισσότερο τις πραγματικές συνθήκες εργασίας σε μεταφραστικά γραφεία και εκδοτικούς οίκους. Πιστεύω πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να φερθεί εις πέρας μια τέτοια εργασία, μολονότι η ανάθεση της επιμέλειας είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και για διδακτικούς λόγους, αφού δίνει τη δυνατότητα ενασχόλησης με γενικότερα ζητήματα πολιτικής και ορθοτυπογραφίας.

Bild, Imágen Liosporos, Athen, Atenas, Εικόνα Λιόσπορος, Αθήνα

Καλές διακοπές!

Πέρασαν πάλι οι μέρες και καιρός είναι να γράψω τίποτα καλό στα ελληνικά. Αλλά πού να κλειστώ μονάχη με τις σκέψεις μου;

Πάντως να ξέρετε ότι είμαι πολύ καλά και μόλις έγραψα το τελευταίο μου διαγώνισμα στο πανεπιστήμιο της Μάλαγας γι`αυτό το τετράμηνο για το μάθημα του Εστέμπαν Σολέρ Λογοτεχνία: Προβλήματα και μέθοδοι.

Εικόνα Δημήτρης Μπουργιώτης, Χώρα Νάξου, Bild Dimitris Burgiotis, Naxos, Imágen Dimitris Buryotis, Naxos

Luis Martín-Santos: Tiempo de Silencio

Ich habe die Prüfungs-Pflichtliteratur Schweigen über Madrid von Luis Martín-Santos gelesen, die ich wärmstens empfehlen kann. Ich kann gerade nicht viel zu diesem Roman schreiben, die inneren Monologe und sich wiederholende narrativen Muster sind noch nicht ganz verdaut. Ich glaube, ich muss ihn bei Gelegenheit noch mal lesen.

Bild Athen, Liosporos, Imágen Atenas-Llosporos, Εικόνα Λιόσπορος, Αθήνα-Ψυρρή

Αντιρίξ και Συμφωνίξ

Ομολογώ πως το κόμικ στα ελληνικά, όταν το διάβαζα μικρή, μου φαινόταν πολύ βαρετό, αλλά στα ισπανικά, δηλαδή στο πρωτότυπο έχει αρκετή πλάκα με πολλά γλωσσοπαίγνια και χιούμορ καθαρά ισπανικό, δηλαδή βασισμένο σε διάφορες πολιτιστικές αναφορές.
Πιστεύω πως χωρίς μια ιδιαίτερη μεταχείριση αυτού του είδους χιούμορ το κόμικ χάνει και τελικά δε βγάζει γέλιο ή βγάζει ένα γέλιο αποστειρωμένο και σαφώς όχι αντάξιο του πρωτοτύπου.

Ζέστη και Τέχνη

Έχει αρχίσει και καλοκαιριάζει για τα καλά. Χθες τη νύχτα πήγα σε ένα μπιτς-πάρτυ, ισπανιστί μοράγα και έκανε 22 βαθμούς. Πάλι καλά που έχει δροσούλα στο δωμάτιο με κατεβασμένα τα ρολά. Τι διαφορά κάνει ο ανοιχτός χώρος χωρίς καπνούς και βαβούρα!

Κοιμήθηκα μια χαρούλα, ξύπνησα νωρίς και χωρίς πονοκέφαλο και τέλειωσα τη μετάφραση των έργων του καταλόγου του Πράδο. Σας παραθέτω εδώ μερικά έργα. Ο πίνακας της φωτογραφίας μ' αρέσει ιδιαίτερα, ήθελα να γράψω μια εργασία για το δουλεμπόριο στην Ισπανία του 17ου αιώνα, αλλά τελικά δεν πρόλαβα. Πάντως ίσως να το κάνω κάποια στιγμή, το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου της Μάλαγας έχει ενδιαφέροντα έγγραφα της εποχής, όπως διαθήκες και αγοραπωλησίες.

Κατά τ' άλλα σας προτείνω σήμερα να διαβάσετε ένα άρθρο που διάβασα προχθές στο περιοδικό ERYTHEIA, 27-2006, Georgilen, H. From Orthodoxy to Greekness: Rupture in the "East" και να ακούσετε την Έιμι Γουαϊνχάουζ με τη βραχνιά φωνή από τις καταχρήσεις, τους στίχους της απελπισίας και την ανάλαφρη μουσική.

75

Raimundo de Madrazo (Ραϊμούντο ντε Μαδράθο)

(1841-1920)

Ο Ραμόν ντε Εράθου

1879. Λάδι σε ξύλο

Ο Ραμόν ντε Εράθου, χαρακτηριστική φιγούρα της κοινωνικής ζωής του Παρισιού και σημαντικός συλλέκτης έργων τέχνης υπήρξε στενός φίλος του Ραϊμούντο ντε Μαδράθο, όπως μαρτυρεί η αφιέρωση στο κάτω μέρος του πίνακα.

Αναπαρίσταται στα τριάντα εννέα του χρόνια μπροστά σε ένα ουδέτερο φόντο που υποδηλώνει λεπτό χαρακτήρα και χωρίς να χάνει τη φυσικότητά του, θυμίζει έντονα το Βελάθκεθ. Ο καλλιτέχνης διάλεξε ένα κομμάτι ξύλο ως βάση που προβάλλει το έργο φωτεινό και χωρίς ψεγάδια.

76

Raimundo de Madrazo (Ραϊμούντο ντε Μαδράθο)

(1841-1920)

Η ηθοποιός Μαρία Γκερέρο ως «Δόνια Ινές»

1891. Λάδι σε καμβά

Ο ζωγράφος απεικονίζει την ηθοποιό στα είκοσι τέσσερά της χρόνια φορώντας το ράσο του τάγματος των Καλατράβας και υποδυόμενη τη Δόνια Ινές στο Δον Xουάν Τενόριο του Χοσέ Θορίλια. Η ηθοποιός θριάμβευσε με το ρόλο αυτό σε διάφορες παραστάσεις, οι περισσότερες από τις οποίες έλαβαν χώρα στο Θέατρο της Πριγκίπισσας που πήρε το όνομά της προς τιμήν της μετά θάνατο. Ο καλλιτέχνης δείχνει εδώ το μεγάλο του ταλέντο ως προσωπογράφος χρησιμοποιώντας την ισπανική τεχνοτροπία του 18ου αιώνα.

77

Vicente Palmaroli (Μπιθέντε Παλμαρόλι)

(1834 -1896)

Η Κονθεπθιόν Μιραμόν

1889. Λάδι σε καμβά

Ο Παλμαρόλι υπήρξε ένας πολύπλευρος ζωγράφος και παραγωγικότατος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας. Ζωγράφισε τη Μιραμόν με γυρμένο το κεφάλι και τα χέρια σταυρωμένα, ασφαλώς επηρεασμένος από το Ροσάλες, στενό του φίλο. Η στάση της εικονιζόμενης, το κάθετο σχήμα της σύνθεσης και ο λιτός ρουχισμός, με μόνη εξαίρεση το πανωφόρι της, της προσδίδουν κομψότητα. Η Κονθεπθιόν Μιραμόν υπήρξε κόρη του στρατηγού Μιραμόν που εκτελέστηκε το 1867 στο Μεξικό μαζί με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό.

78

José Jiménez Aranda (Χοσέ Χιμένεθ Αράντα)

(1837-1903)

Οι μικροί νατουραλιστές

1893. Λάδι σε καμβά

Η πραγματικότητα και η καθημερινή ζωή απεικονίζονται πάντα νατουραλιστικά στο έργο του Χιμένεθ Αράντα, όπως βλέπουμε στις σκηνές από τη ζωή των παιδιών που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μετά το θάνατο της γυναίκας και κόρης του το 1892 από την επιδημία της χολέρας στη Μαδρίτη. Σε αυτόν τον ευαίσθητο πίνακα που απεικονίζει τέσσερα παιδιά να παίζουν με ένα σκαθάρι σε μια γωνιά μιας αγροικίας φαίνονται οι βαθιές του γνώσεις της παιδικής ζωής

79

José Jiménez Aranda (Χοσέ Χιμένεθ Αράντα)

(1837-1903)

Η πώληση μιας δούλας

1897 περίπου. Λάδι σε καμβά

Αυτό το γυμνό, ένα από τα πιο πρωτότυπα στην ισπανική ζωγραφική του 19ου αιώνα, παρουσιάζει τη συστολή και ντροπή της δούλας που παρατηρείται από μία ομάδα πιθανών αγοραστών. Η νεαρή κοπέλα καθισμένη πάνω σε ένα χαλί και με κρεμασμένη μια ταμπελίτσα που γράφει στα ελληνικά «Ρόδον ετών ιη' πωλείται- μνας 'ω» κρύβει το πρόσωπό της με τα πλούσια μαλλιά της που πέφτουν στους ώμους της τονίζοντας ακόμα παραπάνω την αισθησιακότητά της.

Εικόνα, Imágen, Bild José Jiménez Aranda, Una esclava en venta: www.oronoz.com

Και πάλι πίνακες

Χθες πήγα στην προτελευταία προβολή της σειράς la integración por la palabra (η τελευταία είναι την Παρασκευή και να πάτε οπωσδήποτε) του πανεπιστημίου και είδα το prick up your ears με τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και τον Γκάρυ Όλντμαν. Ξεκαρδιστική ταινία. Και τελοσπάντων ο σχολιασμός της ταινίας μας πήρε κάτι ώρες με αποτέλεσμα σήμερα να είμαι πτώμα.

Έλεγα μεν να τελειώσω σήμερα τη μετάφραση του καταλόγου μιας έκθεσης του Μουσείου του Πράδο, αλλά δυστυχώς κλείνουν τα μάτια μου. Δε γίνεται. Σας παραθέτω εδώ μερικά μεταφράσματα του καταλόγου, ίσως να σας ενδιαφέρουν.

71

Martín Rico (Μαρτίν Ρίκο)

(1833-1908)

Ο Πύργος των Κυριών στην Αλάμπρα της Γρανάδας

1871. Λάδι σε καμβά

Το 1871 και 1872, κατά την παραμονή του στη Γρανάδα, ο Μαρτίν Ρίκο καταπιάστηκε όπως και οι φίλοι του, Μαριάνο Φορτούνι και Ρικάρδο ντε Μαδράθο, με την απεικόνιση της εξωτερικής πλευράς της Αλάμπρας συλλαμβάνοντας έτσι την αρχιτεκτονική της εν αρμονία με τη γύρω φύση. Οι δυο λεύκες που δε φαίνονται ολόκληρες συμβάλλουν στη διακοπή των κάθετων γραμμών του Πύργου των Κυριών και του Παλατιού της Χενεραλίφε που φαίνεται στο φόντο.

72

Martín Rico (Μαρτίν Ρίκο)

(1833-1908)

Εκβολές του ποταμού Μπιδασόα

1872. Λάδι σε καμβά

Ο πίνακας των ήρεμων εκβολών του ποταμού Μπιδασόα στο πέλαγος της Κανταβρίας είναι χαρακτηριστικός για το ύφος του Ρίκο λόγω της οργάνωσης των επιμέρων σκηνών σε οριζόντιες γραμμές. Βλέπουμε τον πλατύ ουρανό και το κενό στο πρώτο πλάνο. Τη σύνθεση ζωντανεύουν τα παιδιά που παίζουν στην αμμουδιά και οι φιγούρες στο γυαλό και στις βάρκες. Η υφολογική υπερβολή του έργου που αγοράσθηκε από το φίλο του , Ραμόν ντε Εράθου, αντικατοπτρίζει το απόγειο της τέχνης του Ρίκο.

73

Martín Rico (Μαρτίν Ρίκο)

(1833-1908)

Θέα των Παρισίων από το Τροκαντέρο

1883 περίπου. Λάδι σε καμβά

Αυτή η πανοραμική θέα του τοπίου είναι αντιπροσωπευτική για την πρώιμη φάση του καλλιτέχνη, συνέπεια της προσωπικής και λεπτής του ερμηνείας της ζωγραφικής του Φορτούνι, η επιρροή του οποίου, κατά τον Μπερουέτε, «ζωντάνεψε τους πίνακές του [...] και του ενέπνευσε μια πιο λαμπρή εκτέλεση». Ξεχωρίζει η λεπτότητα του χρώματος στο πρώτο και το απαλό σβήσιμο των γραμμών στο δεύτερο πλάνο όπως και ο χαρακτηριστικός για το Ρίκο τρόπος αναπαράστασης του ουρανού.

74

Raimundo de Madrazo (Ραϊμούντο ντε Μαδράθο)

(1841-1920)

Η Χοσέφα Μανθανέδο ε Ιντέντας, Β' Μαρκησία του Μανθανέδο

1875. Λάδι σε ξύλο

Ο Ραϊμούντο ντε Μαδράθο είχε μεγάλη επιτυχία με τις προσωπογραφίες του, ιδιαίτερα στους κύκλους των Ισπανίδων της υψηλής κοινωνίας των Παρισίων, όπως για παράδειγμα τη μαρκησία του Μανθανέδο. Ο καλλιτέχνης επικεντρώνει στην απτή ποιότητα των διαφόρων υφασμάτων και αποδεικνύει τη δεξιοτεχνία του στην απόδοση του χρώματος του δέρματος της κυρίας σε σεντεφένιες αποχρώσεις και στο σχεδιασμό των χεριών της. Η ελαιογραφία σε ένα ενιαίο κομμάτι από μαόνι περιβάλλεται από μια αριστουργηματική ανάγλυφη κορνίζα από πυξάρι.

Εικόνα, Imágen, Bild Josefa Manzanedo e Intentas, Raimundo de Madrazo, www.galeriade.com

Πίνακες στο Μουσείο του Πράδο

Για το μάθημα της Ιωάννας Νικολαΐδου και του Μπιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ στο πανεπιστήμιο της Μάλαγας μετέφρασα κάποιες περιγραφές για έναν κατάλογο του Μουσείου της Μαδρίτης, Πράδο. Κατά τ' άλλα η μέρα σήμερα ήταν αρκετά θεατρική, αλλά δε νομίζω ότι θα γράψω τίποτα γι' αυτό. Μια άλλη φορά.

68

Mariano Fortuny (Μαριάνο Φορτούνι)

(1838-1874)

Τα παιδιά του καλλιτέχνη στο ιαπωνικό σαλόνι

1874. Λάδι σε καμβά

Ο Φορτούνι δημιούργησε αυτή τη σύνθεση στο ιταλικό Πορτίτσι ως δώρο για τον πεθερό του, Φεντερίκο ντε Μαδράθο. Ο ξαφνικός του θάνατος τον εμπόδισε να τελειώσει το προσωπικού χαρακτήρα οικογενειακό έργο με τη διάχυτη ιαπωνική αισθητική κατά την επικρατούσα μόδα των καλλιτεχνικών κύκλων της εποχής. Η ελεύθερη τεχνοτροπία του έργου όπως και μία ακαταμάχητη οπτική έλξη μηνύουν το ξεκίνημα μιας καινούριας αισθητικής, ακρωτηριασμένης από τον πρώιμο χαμό του ζωγράφου.

69

Mariano Fortuny (Μαριάνο Φορτούνι)

(1838-1874)

και Raimundo de Madrazo (Ραϊμούντο ντε Μαδράθο)

(1841-1920)

O κήπος της οικίας του Φορτούνι

1872 και 1877 περίπου. Λάδι σε ξύλο

Ο Φορτούνι νοίκιασε το 1871 μία οικία στους πρόποδες του λόφου της Αλάμπρας, στη Γρανάδα. Σ' αυτό το έργο βλέπουμε μια σκηνή από τον κήπο του. Ο πίνακας ολοκληρώθηκε από τον κουνιάδο και φίλο του Ραϊμούνδο ντε Μαδράθο, λόγω του θανάτου του Φορτούνι. Ο καλλιτέχνης σχέδιασε τη σύνθεση, ζωγράφισε τη χλωρίδα και απόδωσε το αστραφτερό φως του κήπου. Επίσης έκανε διάφορα προσχέδια για το σκύλο που κοιμάται. Με βάση τα τελευταία ο Μαδράθο με τη σειρά του τελείωσε τον πίνακα προσθέτοντας το σκύλο όπως και την αδελφή του, Θεθίλια, χήρα του Φορτούνι.

Imágen, Bild, Εικόνα www.artehistoria.jcyl.es, Jardín de la casa de Fortuny de Mariano Fortuny y Raimundo de Madrazo

Ethnonyme im Deutschen- Εθνώνυμα στα γερμανικά

Die Vorlesungszeit an der Uni Málaga ist bereits zu Ende, ich muss mich jetzt auf Hausarbeiten und übrig gebliebenen Hausaufgaben konzentrieren. Heute habe ich jedoch ein wenig an der Bibliografie für Ethnonyme im Deutschen für W. Voigt arbeiten können. Dabei habe ich folgende Seite mir angeguckt, die recht interessant scheint: Historischer Atlas Schleswig-Holstein der Universität Kiel.

_______

H περίοδος των παραδόσεων στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας τελείωσε. Με περιμένουν εργασίες και συγκέντρωση. Σήμερα συνέχισα τη βιβλιογραφία εθνωνύμων για τον Β. Φοκτ και κοίταξα μια σελίδα που μου φαίνεται να είναι γενικού ενδιαφέροντος: Ιστορικός Άτλας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν του Πανεπιστημίου του Κιέλου.

Bild Orpheus und Euridice an der Alster in Hamburg, Εικόνα Ορφέας και Ευριδίκη στο Αμβούργο

Die Wüstersche Methodologie in der Terminologie- La metodología wusteriana en la terminología- Η μεθοδολογία του Βίστερ στην ορολογία

Weiter unten habt ihr das Handout zum Referat. Viel Spaß.  ___________________________________________________ 

Aquí tenéis mi handout. ¡Que os divertáis!

Handout de la presentación de Einführung in die allgemeine Terminologielehre und terminologische Lexikographie de Eugen Wüster

23.05.2008

Asignatura: Terminología -Universidad de Málaga

Docente: Gloria Guerrero

Ponente: Eleni Andrianopulu

La metodología wusteriana en la terminología

1. El autor

2. La obra

3. La perspectiva

1. El autor

• Dipl.-Ing. Dr. techn. Eugen Wüster (1898-1977)

• Ingeniero, lexicógrafo, terminólogo

• Tesis doctoral: “Internationale Sprachnormung in der Technik, besonders in der Elektrotechnik” [Normalización lingüística internacional en la técnica, especialmente en la electrotecnia]

• Clases en Viena de “Einführung in die allgemeine Terminologielehre und terminologische Lexikographie” [Introducción al curso general de terminología y a la lexicografía terminológica]

• Discípulos: Baum R., Asuman D. y Grimm

• Temáticas: terminología, lexicografía terminológica, normalización lingüística, lexicografía, lingüística aplicada, esperanto

• Director de Infoterm, el Centro internacional de información sobre la terminología, un proyecto de la UNESCO

• Fundación de la teoria terminológica sobre una base metodológica, científica y lingüística en los campos de la lexicografía terminológica

2. La obra

• Segunda edición: Copenhague: International Information Center for Terminology, 1985.

• Tercera edición: Bonn: Romanistischer Verlag, 1991.

• Traducción al castellano: Introducción a la teoría general de la terminología y a la lexicografía terminológica. Barcelona: IULA, 1998.

2.1 La estructura de la monografía

• Prefacio

  • lengua oral, escrita, común y especializada

  • lengua considerada como acción y no como acto

  • lengua natural como unica lengua que interesa a la investigación y descripción

  • lingüística general- ciencia descriptiva

  • lexicografía -instancia de normalización

  • lengua planificada- parte de la lengua

• Introducción

  • la noción como elemento básico

  • punto de vista sincrónico

  • normas descriptivas y prescriptivas

  • dimensión política

  • terminología como valoración y por eso prescripción linguística

• Objetos individuales

  • noción y denominación

  • intensión y extensión

  • relaciones lógicas y ontológicas

    • Relaciones lógicas en la semántica estructuralista

      • subordinación (Ej.: manzana- fruta)

      • coordinación (Ej.: manzana- pera)

      • diagonal (Ej.: mamífero- caracol)

      • vertical (Ej.:máquina- máquina herramienta- máquina afiladora)

      • horizontal (Ej.: máquina afiladora- barrena- fresadora)

      • combinación

        • determinación

        • conjunción

        • disyunción

    • Relaciones ontológicas

      • subordinación partitiva (Ej.: mesa y pata de la mesa)

      • coordinación partitiva (Ej.: pie de la mesa y tablero de la mesa)

      • vertical (Ej.: automóvil, motor, émbolo)

      • horizontal (Ej.: motor, chasis, carrosería)

  • Características clasificadoras de los conceptos

    • características intrínsecas (inherentes) (forma, material, color, posibilidades de transformación)

    • características extrínsecas (relacionales) (uso, origen)

    • características equivalentes (orden y prioridad)

  • Esquemas de conceptos

    • árboles

    • cuadros

    • cadenas de ángulos

    • tablas

    • esquemas parenténticos

  • Clasificaciones temáticas

    • series verticales

  • series horizontales

• Definiciones

  • por intensión/ extensión

  • descriptivas/ prescriptivas

• Denominaciones

  • elementos constituyentes y sus combinaciones

  • monolécticas y polilécticas

• Adscripción permanente de la lengua

  • biunívoca, bimonosémica

    • clasificación de sinónimos

    • clasificación de homónimos y terminos polisémicos

  • uniformidad de la adscripción

• Normalización lingüística

  • calidad sistémica

  • investigación y consenso

    • lenguaje técnico

    • lenguaje científico

    • lenguaje jurídico, administrativo

• Diccionarios

  • tipos y usos

3. La perspectiva

• teórica

  • desarrollo en la semántica

  • límites del estructuralismo

• práctica

  • digitalización

  • red

  • traducción

Bibliografía:

Putnam, Hillary: The meaning of meaning. En Philosophical Papers, Vol. 2: Mind, Language and Reality. Cambridge University Press, 1975.

Saussure, Ferdinand de: Grundfragen der allgemeinen Sprachwissenschaft.

[Cours de linguistique générale.] ̶2a ed. ̶ Berlin: de Gruyter, 1967.

Wittgenstein, Ludwig: Tractatus logico-philosophicus. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 2003.

Wüster, Eugen: Einführung in die allgemeine Terminologielehre und terminologische Lexikographie. Mit einem Vorwort von Richard Baum. ̶3a ed. ̶ Bonn: Romanistischer Verlag, 1991.

Wüster, Eugen: Introducción en la teoría general de la terminología y a la lexicografía terminológica. ̶2a ed. ̶ Barcelona: Universitat Pompeu Fabra, 1998.

Muchas gracias a Jota y a mortiziia para sus correcciones.

María Zambrano - Μαρία Θαμπράνο

Mi tío me ha dicho, que tendría que poner aquí todo lo que escribo anonimamente en otros sitios, para que el/la lector-a sepa quien lo escribe. Por eso voy a colgar aquí el artículo que he escrito sobre María Zambrano en la Wikipedia griega. Agradezco las sugerencias de mis compañerxs de clase, mi profe y mi amigo Psi.
________________
O θείος μου πάλι είπε ότι θα έπρεπε να γράφω εδώ ότι γράφω ανώνυμα σε διάφορα μέρη του διαδικτύου, για να ξέρει ο/η αναγνώστης/-ώστρια ποιος το γράφει. Eνα άρθρο παραπάνω δε μου κοστίζει τίποτα, γι' αυτό εδώ θα βρείτε το άρθρο που έγραψα για τη Μαρία Θαμπράνο στη Βικιπαίδεια (εργασία για το μάθημα μετάφρασης του Μπιθέντε Φερνάντεθ Γκονθάλεθ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας). Ευχαριστώ για τη βοήθεια τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μου, τον καθηγητή μου και το φίλο μου Ψι.

Μαρία Θαμπράνο

Η Μαρία Θαμπράνο Αλαρκόν (Βέλεθ-Μάλαγα, 22 Απριλίου 1904 - Μαδρίτη, 6 Φεβρουαρίου 1991) υπήρξε Ισπανίδα φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιήτρια. Θεωρείται από τις σημαντικότερες στοχάστριες της Ισπανίας του 20ου αιώνα. Δίδαξε φιλοσοφία στην Ισπανία, το Μεξικό, την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην εξορία και της αποδόθηκαν πολυάριθμες τιμές μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο. Έτσι ονομάζεται προς τιμή της και ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Μάλαγας.

Πίνακας περιεχομένων 1 Βιογραφικά Στοιχεία 1.1 Παιδικά χρόνια και σπουδές 1.2 Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία 1.3 Εξορία 1.4 Καταξίωση κι επαναπατρισμός 2 Έργο 3 Μερικά αποφθέγματα 4 Πηγές

Βιογραφικά Στοιχεία

Παιδικά χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε στο Βέλεθ-Μάλαγα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, όπου έζησε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής της. Η οικογένειά της μετακόμισε το 1909 στη Μαδρίτη για να καταλήξει λίγο αργότερα στη Σεγκόβια, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Μπλας Χοσέ Θαμπράνο, συνδεόταν με βαθιά φιλία με το Σεβιλλιάνο ποιητή Αντόνιο Ματσάδο κι αυτή τους η φιλία σημάδεψε και τη δική της ζωή. Το 1927 φοιτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (Universidad Central de Madrid) κι έχει δασκάλους μεταξύ άλλων τους Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ και Χαβιέρ Θουμπίρι. Το 1931 αναλαμβάνει καθήκοντα Βοηθού Καθηγητή στην έδρα της Μεταφυσικής στο ίδιο πανεπιστήμιο, εκπονώντας παράλληλα τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο La salvación del individuo en Spinoza [Η σωτηρία του ατόμου στο Σπινόζα].

Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία

Την περίοδο της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με πολλούς σημαντικούς Ισπανούς ποιητές και καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Λουίς Θερνούδα της περίφημης γενιάς του 1927, ο Ραφαέλ Ντιέστε, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ και ο Καμίλο Χοσέ Θέλα. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1936 παντρεύεται τον ιστορικό Αλφόνσο Ροντρίγκεθ Αλδάβε και μετά από λίγο μεταβαίνουν στη Χιλή, όπου ο σύζυγός της είχε διοριστεί Γραμματέας Πρεσβείας Β'. Πιάνοντας λιμάνι στην Αβάνα γνωρίζει τον Κουβανό ποιητή Χοσέ Λεσάμα Λίμα και δίνει μια διάλεξη για τον Ορτέγα ι Γκασέτ. Το 1937 την ημέρα που τα στρατεύματα του Φράνκο κατακτούν το Μπιλμπάο το ζευγάρι επιστρέφει στην Ισπανία. Στην ερώτηση που τους έκαναν τότε, γιατί γύρισαν πίσω ενώ χανόταν ο πόλεμος, απάντησαν «ακριβώς γι' αυτό».

Εξορία

Η Θαμπράνο ζει στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη μέχρι την ολοκληρωτική κατάκτηση της χώρας από τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο κι υπηρετεί τη Δημοκρατία ως Μέλος της Επιτροπής Εκκένωσης Παιδικού Πληθυσμού. Ο σύζυγός της κατατάσσεται στο δημοκρατικό στρατό και υπηρετεί κι αυτός με τη σειρά του ως Μέλος του Συμβουλίου Προπαγάνδας. Εξορίζεται το 1939 μαζί με τη μητέρα της, Αραθέλι Αλαρκόν, την αδερφή της και τον κουνιάδο της. Διασχίζουν τα ισπανογαλλικά σύνορα στις 28 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Μετά από μία σύντομη διαμονή στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη επανέρχεται στην Αβάνα μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου της Αβάνας και ξανασυναντά το Λεσάμα Λίμα. Επόμενος σταθμός της είναι το Μεξικό, όπου διορίζεται καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μορέλιας (Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo) της Πολιτείας του Μιτσοακάν. Το 1943 και 1944 ζει στο Πουέρτο Ρίκο και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χουάν όπως και για το Σύλλογο Αποφοίτων Γυναικών.

Το Σεπτέμβριο του 1946 μεταβαίνει για την κηδεία της μάνας της στο Παρίσι. Το 1947 χωρίζει με το συζυγό της. Παραμένει στο Παρίσι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1949 όπου θα εγκατασταθεί στην Αβάνα. Θα μείνει στην Κούβα μέχρι το 1953, δίνοντας διαλέξεις, σεμινάρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Κατόπιν επιστρέφει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μένει στη Ρώμη μέχρι το 1964, όπου γνωρίζει την ιταλική ιντελιγκέντσια, ανάμεσα τους την Έλενα Κρότσε και τον Ελέμιρε Τσόλα καθώς και Ισπανούς διανοούμενους όπως το Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον ποιητή Χόρχε Γκιλιέν. Το 1964 επανέρχεται στη Γαλλία στο εξοχικό της στο Λα Πιες στα βουνά του Ιούρα (στα γαλλοελβετικά σύνορα) κι αρχίζει το Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους] .

Καταξίωση κι επαναπατρισμός

Στην Ισπανία γίνεται γνωστή με τη δημοσίευση του άρθρου του στοχαστή Χόρχε Λουίς Λόπεθ-Αρανγκούρεν Χιμένεθ Los sueños de María Zambrano [Τα όνειρα της Μαρίας Θαμπράνο] (Revista de Occidente, Φεβρουάριος 1966). Το 1973 ξαναζεί στη Ρώμη. Από το 1974 ως το 1978 καταπιάνεται ξανά στο Λα Πιες με τη συγγραφή του Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους], διατηρώντας συχνή αλληλογραφία, η οποία έχει δημοσιευθεί στα ισπανικά, με τον ισπανό φιλόσοφο, Αγουστίν Αντρέου. Η επιδείνωση της υγείας της, την αναγκάζουν να μετακομίσει στο Φερνέ-Βολτέρ, στις γαλλικές Άλπεις και δύο χρόνια αργότερα, το 1980, στη γειτονική Γενεύη. Το ίδιο έτος ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης του Πριγκιπάτου των Αστουριών μετά από πρωτοβουλία της αστουριανής παροικίας της Γενεύης.

Το 1981 καταξιώνεται για το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό της έργο με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών στον τομέα Επικοινωνία και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το ίδιο έτος ο Δήμος της γενέτειράς της, Βέλεθ-Μάλαγα, της αποδίδει τιμές με τον τίτλο της Επίτιμης Δημότισσας. Τον επόμενο χρόνο αναγορεύεται Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Μάλαγας.

Στις 20 Νοεμβρίου του 1984 μετά από 45 χρόνια εξορίας η Μαρία Θαμπράνο ξαναπατάει το πλέον ελεύθερο ισπανικό έδαφος και ζει τα υπόλοιπά της χρόνια στη Μαδρίτη, την οποία εγκαταλείπει σε σπάνιες περιπτώσεις, διανύοντας μία από τις πιο δημιουργικές φάσεις της ζωής της. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1985 ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης της Αυτόνομης Κοινότητας της Ανδαλουσίας. Το 1987 ιδρύεται στο Βέλεθ-Μάλαγα το Ίδρυμα Μαρία Θαμπράνο. Το 1988 της απονέμεται το Βραβείο Θερβάντες.

Πέθανε στη Μαδρίτη στις 6 Νοεμβρίου του 1985 και η σορός της ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα της.

Μετά θάνατον, το 2002, τιμήθηκε πλέον και με την ανακήρυξή της ως Επίτιμη Πολίτης του Νομού της Μάλαγας. Στις 27 Νοεμβρίου του 2006 δόθηκε το όνομά της στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Μάλαγας.

Έργο

Ένα μικρό κομμάτι του έργου της έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και πορτογαλικά.

• Horizontes del liberalismo (1930) [Ορίζοντες του φιλελευθερισμού]
• Filosofía y poesía (1939) [Φιλοσοφία και Ποίηση]
• Hacia un saber sobre el alma (1950) [Γνωρίζοντας την ψυχή]
• El hombre y lo divino (1953) [Ο άνθρωπος και το θείο]
• Delirio y destino (γράφτηκε το 1953 κι εκδόθηκε το 1989) [Παραλήρημα και Πεπρωμένο]
• Persona y Democracia: La historia sacrificial (1958, δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1988) [Άτομο και Δημοκρατία: Ιστορία ως Θυσία]
• España, sueño y verdad [Ισπανία, όνειρο και πραγματικότητα]
• Los sueños y el tiempo (δημοσιεύθηκε αναθεωρημένο το 1998) [Τα όνειρα κι ο χρόνος]
• El sueño creador [Το όνειρο-δημιουργός]
• Claros del bosque (1977) [Ξέφωτα του Δάσους]
• La tumba de Antígona, (1983) (επανέκδοση 1989) [Ο τάφος της Αντιγόνης]
• De la aurora (1986) [Για τη χαραυγή]
• El reposo de la luz (1986) [Η ανάπαυση του φωτός]
• Los bienaventurados (1979) [Οι μακάριοι]
• Para una historia de la piedad (1989) [Για μια ιστορία της ευλάβειας]
• Unamuno (γράφτηκε το 1940 και δημοσιεύθηκε το 2003) [Μιγκέλ ντε Ουναμούνο]
• Cartas de la Pièce. Correspondencia con Agustín Andreu (γράφτηκε το 70 και δημοσιεύθηκε το 2002) [Οι επιστολές από το Λα Πιες: Αλληλογραφία Μαρίας Θαμπράνο- Αγουστίν Αντρέου]
• La confesión: Género literario (1943, επανέκδοση 1988 και 1995) [Η ομολογία: Λογοτεχνικό είδος]

Μερικά αποφθέγματα

• La actitud de preguntar supone la aparición de la conciencia [Η ερωτηματική στάση συνεπάγεται την εμφάνιση της συνείδησης]
• La pregunta, que es el despertar del hombre [Ερώτηση ίσον αφύπνιση του ανθρώπου]
• La palabra de la poesía temblará siempre sobre el silencio y sólo la órbita de un ritmo podrá sostenerla [Ο λόγος της ποίησης πάντα θα τρέμει πάνω στη σιωπή και μόνο η τροχιά ενός ρυθμού μπορεί να τον στηρίξει]
• Filosófico es el preguntar y poético el hallazgo [Φιλοσοφία είναι το να απορείς και ποίηση το να διαπιστώνεις]
• La filosofía es una preparación para la muerte y el filósofo el hombre que está maduro para ella [Η φιλοσοφία είναι μια προετοιμασία για το θάνατο κι ο φιλόσοφος ο άνθρωπος που είναι ώριμος γι' αυτόν]
• La Tierra lo arregla todo, lo distribuye todo. Bueno, quiero decir estas cosas, si la dejan. Pero no la dejan, no. No la dejan nunca ellos, los que mandan. ¿La dejarán alguna vez que haga su trabajo en paz? [Η Γη κανονίζει τα πάντα, μοιράζει τα πάντα. Εννοώ, όταν την αφήνουν. Αλλά δεν την αφήνουν, δεν την αφήνουν. Δεν την αφήνουν ποτέ, αυτοί που είναι στην εξουσία. 'Αραγε θα την αφήσουν ποτέ να κάνει τη δουλειά της;]
• Quien tiene la unidad, lo tiene todo [Αν έχεις ενότητα, τα έχεις όλα]

Πηγές

• Μαρία Θαμπράνο στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Πρίγκιπας των Αστουριών
• Μαρία Θαμπράνο στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Θερβάντες
• Μαρία Θαμπράνο στην ισπανόφωνη Βικιπαίδεια