Zick-zack zwischen den Pomeranzen

Ich erhole mich immer noch ein wenig von den letzten stressigen Wochen und habe heute die rechte Spalte meines Blogs etwas aktualisiert. Die dramatischte Änderung ist das Hochschießen eines Eintrags zum Buch Bittere Orangen von Ersi Sotiropulu. In den letzten Monaten haben 294 LeserInnen auf meinen letztjährigen Eintrag geklickt (hier klicken), der über das Gerichtsurteil zum Zurückziehen des prämierten Buchs aus den griechischen Schulbibliotheken berichtete und mittlerweile nach der zweiten Instanz (Berufung) wieder in den Schulbibliotheken zu finden ist.

Ich habe die deutsche Übersetzung nicht gelesen, allerdings kann ich auch nicht dazu empfehlen, es zu tun. Wenn sich schon im Titelblatt so viele Fehler anhäufen, wie wird es dann im Fließtext aussehen?

Der Titel Bittere Orangen ist falsch. Richtig wäre Bitterorangen oder Pomeranzen, wenn überhaupt, es handelt sich nämlich um eine andere Frucht und doch nicht um Orangen, die bitter sind. An sich ist es unklar, warum nicht der Titel etwas mehr dem Griechischen ähnelt, nämlich Zick-zack zwischen den Pomeranzenbäumen (Ζιγκ-ζαγκ στις νερατζιές). Das Zick-zack ist das, was das Buch charakterisiert, nämlich einen polyphonischen Roman, der die Irrgärten der menschlichen Seele im Alltag beschreibt. Die Pomeranzenbäume geben einfach die Szenerie wieder, sie sind ein urbaner Zierbaum, der insbesondere in der griechischen Hauptstadt anzutreffen ist.

Unklar ist es auch, warum der Name der Schriftstellerin in Sotiropoulos, also Maskulinum, geändert wurde. Die Praxis Feminina in Maskulina zu ändern ist nicht üblich. Nur (im Ausland) anverheiratete oder in Deutschland geborene Griechinnen und Deutsche bekommen den Namen des Vaters bzw. Ehemanns unverändert. Diese Behördernpraxis scheint in Deutschland jedoch auch aus der Mode zu geraten. Die hessische SPD-Politikerin, Andrea Ypsilanti, hat ein femininen Nachnamen, sie heißt nicht Ypsilantis, wie ihr Ex-Ehemann.* Das würde bedeuten, dass es nicht nur idiotisch ist, den Namen einer Schriftstellerin zu verfälschen, sondern dass damit auch die Information gegeben wird, Frau Sotiropulu sei keine Griechin, oder sie habe höchstens einen griechischen Mann oder wenn sie überhaupt eine Griechin sein soll, dann ist sie in Deutschland geboren (gemeldet usw.). Doris Wille, die Übersetzerin aus Kefalonia, scheint sich nicht drum zu interessieren, dass sie mit dem neuen Namen eine neue Schriftstellerin erschaffen hat.

Bild amazon.de

*Bei Russinen scheint die Tatsache, dass Frauen anders als Männer heißen nicht so große Schwierigkeiten zu bereiten. Sie heißen seit eh und je Karenina (nicht Karenin), Popov/wa (nicht Popov/w), Gorbatschowa (nicht Gorbatschow). Warum denn also dieser Sonderweg der Griechinnen? Ist er massiver Immigration und Mischehen geschuldet? Schierem Unwissen? Ich weiß es nicht.

Επιτέλους, 'Ερση!

Επιτέλους κλείνουμε για τις γιορτές. Έχω βέβαια ένα κάρο εργασίες να παραδώσω, αλλά δεν πειράζει, σημασία έχει ότι τουλάχιστον το οκτάωρο θα το περνάω στη βιβλιοθήκη. Η καλύτερή μου!

Πάλι δεν πρόλαβα να τελειώσω τη μετάφραση στα ισπανικά της ομιλίας του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο Ευρωκοινοβούλιο της 3ης Σεπτεμβρίου 2007 για τις πυρκαγιές στην Ελλάδα.

Την προηγούμενη βδομάδα μετέφρασα ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Έρσης Σωτηροπούλου Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές για το μάθημα μετάφρασης ελληνικά-ισπανικά. (Μιας και πρόκειται για μετάφραση για διδακτικούς λόγους δεν πιστεύω να υπάρξει πρόβλημα με τα δικαιώματα, πάντως αν τύχει και θεωρήσει κάποιος τα δικαιώματά του θιγμένα, παρακαλώ να με ειδοποιήσει πριν κάνει κάποια κίνηση. Ευχαριστώ.)

Όλα τα σχόλια και οι διορθώσεις είναι καλοδεχούμενες.

_____________________________________________

Mi traducción de un fragmento del libro de Ersi Sotiropulu "Zigzag entre los naranjos amargos" para mi asignatura traducción general griego-español en la Universidad de Málaga.

Todas las correcciones están bienvenidas.

Para ella era siempre agradable cuando venía aquí y se aislaba por un tiempo. Desde fuera escuchó al enfermero que había entrado al despacho de los médicos y se lamentaba. Guau, Guau. Lo normal era que hubiera tres cuñas en la ducha. Hoy faltaba una. De nuevo, alguien que no habría podido levantarse de la cama. No había jabón ni papel higiénico por lo que cada enferma se llevaba lo que necesitaba de casa. Cuando quería divertir a la gente con la que estaba, solía decir: «Como nadie nos quiere, los hospitales son los sitios ideales para nosotras». Al principio, las risas eran un poco forzadas porque unos la encontraban excéntrica y otros suponían que realmente estaba enferma. Entonces, ella se jugaba todo a una carta, se tiraba un farol: Contaba lo maravilloso que era estar enferma, que la fiebre era la mejor droga y que el sexo más salvaje se hacía justo después de haber sido operada cuando todavía se estaba anestesiada. Y que, una vez, cuando estuvo en cuidados intensivos vio un pene con dos cabezas. «Un pene con dos cabezas, ¡por fin!», había explotado una propietaria de una galería y de repente cayó en una depresión. Mhhh... sus amigos empezaban a aburrirse. Mhhh, mhhh... algunas personajes marginales la iban escuchando, al principio, por falta de voluntad y después, porque todo el espectáculo era de gorra. Pero no sabía bien tirarse un farol. No jugaba bien el poker y lo sabía. Y así, los conocidos se salían por pies cada vez más.

Fuentes:
Ομάδα καθηγητών Ισπανικής γλώσσας (2000). Ισπανο - Ελληνικό και Ελληνο – Ισπανικό Λεξικό. Αθήνα: Εκδόσεις Καλοκάθη
Real Academia Española (2001): Diccionario de la lengua española, Vigésima segunda edición, Madrid: Espasa Calpe
González Hermoso, Alfredo (1999). Spanish verb manual: 5,000 verbs, correct conjugations and regional use. Lincolnwood (Chicago): Passport Books
http://lexicon.pathfinder.gr/
http://corpora.informatik.uni-leipzig.de
http://www.wordreference.com/
http://www.dict.cc
http://www.google.es

_______________________________________

Imágen Ronda, Barrio del San Francisco, Εικόνα Ρόντα, Ανδαλουσία, Bild Ronda, Andalusien

Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές

Bild im Bild S. Ditmann 2015

Θέλω να παραθέσω εδώ μερικά στοιχεία παραπάνω για το βιβλίο αυτό, όπως και για την απόσυρση του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες με απόφαση δικαστηρίου για να μπορέσετε να καταλάβετε με λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται μιας και στις πολλές πλέον αναφορές για την υπόθεση αυτή στο διαδίκτυο μπορεί να χάσει κανείς τα αυγά και τα καλάθια. Σας συστήνω όμως πάραυτα να διαβάσετε μόνοι σας το βιβλίο όπως και την απόφαση του δικαστή, για να μπορέσετε να κρίνετε εφ` όλης της ύλης.

Το βιβλίο
Το μυθιστόρημα της Έρσης Σωτηροπούλου (διαβάστε εδώ περισσότερα για τη συγγραφέα) παρουσιάζει μία γκάμα ηρώων με δική τους φωνή. Οι διάλογοι είναι αληθινοί και πειστικοί και προδίδουν τη θεατρική διάθεση του έργου που εκδηλώνεται και στη λειτουργία του αφηγητή που δε γνωρίζει παραπάνω από ότι γνωρίζουν οι ήρωες. Η συνεπής πολυφωνικότητα του μυθιστορήματος το καθιστούν αριστουργηματικό και δικαιώνουν, κατά την άποψή μου, τη βράβευσή του με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. Μέσα σε 264 σελίδες η συγγραφέας τοποθετεί την καθημερινότητα των ηρώων στον καύσωνα της Αθήνας, μέσα σε άθλια νοσοκομεία, σε σαββατοκύριακα στην επαρχία, σε μία φάρσα. Πρόκειται για μια καθημερινότητα που δεν εξηγεί και που αφήνει κενά.
Μπορείτε να διαβάσετε την περιγραφή της πλοκής του βιβλίου για να πάρετε μία πιο ολοκληρωμένη γεύση στη σελίδα του Κέδρου πατώντας εδώ.

Η δίκη
Τον Αύγουστο του 2007 έγινε η δίκη κατά της προσθήκης του βιβλίου στις σχολικές βιβλιοθήκες. Οι σχολικές βιβλιοθήκες τροφοδοτούνται στην Ελλάδα με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΘ) που αγοράζει το βιβλίο και το στέλνει σε όλα τα σχολεία. (Γι` αυτούς που δεν ξέρουν πως λειτουργούν οι σχολικές βιβλιοθήκες, ας μου επιτραπεί το προσωπικό σχόλιο ότι στην πλειονότητά τους δε λειτουργούν, τα βιβλία μένουν στα ράφια, αν υπάρχουν ράφια). Ο μηνυτής ήταν το φασιστόμουτρο, ο χουντικός, ο ναζί, Κωνσταντίνος Πλέυρης, ιδρυτής του "Κόμματος 4ης Αυγούστου" και δεξί χέρι του Ι. Λαδά (εδώ μπορείτε να διαβάσετε στοιχεία επί της δικαστικής αποφάσης κατά του ιδίου). Ο δικαστής ήταν ο Δημήτρης Γαβαλάς που είναι γνωστός για την "ιδιαιτερότητά" του και δε θα 'πρεπε να προκαλεί έκπληξη η απόφασή του, αλλά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει απομακρυνθεί προ πολλού από την εξουσία. Αλλά ούτε κι αυτό χρειάζεται να μας εκπλήσσει, ο φασισμός στην Ελλάδα ζει κι ας μη βασιλεύει. Στο δικαστήριο ήταν απούσα η συγγραφέας και ο εκδοτικός οίκος, μιας και το Υπουργείο Παιδείας (αυτό που μηνύθηκε δηλαδή) δεν είχε κάνει τον κόπο να τους ειδοποιήσει. Τον Ιανουάριο καθαρογράφτηκε η απόφαση προσωρινής απόσυρσης του βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες (ορολογία που δεν καταλαβαίνω ως άσχετη, γιατί καθαρογραμμένο δε μου φαίνεται το κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Το ΥΠΘ κατέθεσε έφεση, αλλά αγνοείται πότε και από ποιόν θα εκδικασθεί.

Η κατακραυγή
Όπως θα είστε σε θέση να διαβάσετε κι εσείς το κείμενο της απόφασης είναι απαράδεκτο. Πρόκειται για έκθεση γυμνασίου μέτριου μαθητή. Είναι εκτός θέματος. Ο άθρωπος δε γράφει τίποτα για το βιβλίο, αλλά εκφράζει την πικρία του για τη χαλαρότητα των ηθών της νεοελληνικής κοινωνίας, χρησιμοποιώντας μία ανύπαρκτη επιχειρηματολογία.
Το περιοδικό Δέκατα (εδώ παραπάνω πληροφορίες) ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για να μη θαφτεί το θέμα από το ΥΠΘ. Μπορείτε να υπογράψετε κι εσείς εδώ και να προωθήσετε το μήνυμα αυτό.

Εδώ θα βρείτε τι έχω ξαναγράψει για αυτό το βιβλίο.

Η δικαιοσύνη και ο φασισμός

Είχα αφεθεί στις σκέψεις μου περί του δικαίου και αδίκου ως έννοια στα ελληνικά, τα γερμανικά και τα ισπανικά και κατ' επέκταση στα λατινικά. Αποφάσισα τελικά να γράψω μια άλλη φορά κάτι πάνω σ' αυτό. Δεν είχα πολύ χρόνο σήμερα και θέλησα να τελειώσω το άρθρο της Βικιπαίδειας για την Ισπανίδα φιλόσοφο, Μαρία Θαμπράνο, για να πάω στις 8 στην παρουσίαση της ισπανικής μετάφρασης του βραβευμένου μυθιστορήματος της Έρσης Σωτηροπούλου, Ζιγκ Ζαγκ στις Νερατζιές, αποσπάσματα του οποίου είχαμε μεταφράσει το προηγούμενο τετράμηνο εδώ στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας. Η συγγραφέας θα είναι παρούσα. Ψάχνοντας, λοιπόν, για την πιο συνηθισμένη γραφή του ονόματος Ορτέγα ι Γκασέτ, του κορυφαίου Ισπανού φιλόσοφου, έπεσα σε ένα μπλογκ που είχε επαναδημοσιεύσει μια διαμαρτυρία της 19ης Απριλίου 2008 σχετικά με μία απαράδεκτη δικαστική απόφαση απόσυρσης του βιβλίου της Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Ο Κων. Πλεύρης, αυτός ο άθλιος ακροδεξιός, κατάφερε να δώσει νομική υπόσταση στη λογοκρισία στην Ελλάδα του σήμερα. Αρχίζω και ανησυχώ ότι και οι τρεις Λέσβιοι που υπέβαλαν μήνυση για την απαγόρευση της χρήσης της λέξης λεσβία για τις ομοφυλόφιλες θα βρουν δικαστή να τους δώσει δίκιο. Κι ας το γέλαγα χθες.

Εννοείται ότι με αυτά που κάνουν οι φασίστες και οι απανταχού σεμνότυφοι, άρρωστοι, θρησκόληπτοι και πατριδοκάπηλοι δεξιοί, εγώ δεν πρόκειται να τελειώσω ποτέ με ηρεμία το πτυχίο μου και θα αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά πώς θα βρω πουλημένο δικαστή να τους βάλει να μου πληρώσουν αποζημίωση για ψυχική οδύνη!

Υπογράψτε εδώ τη σχετική διαμαρτυρία για τη δικαστική απόφαση και προωθήστε τη σχετικά. Ας ελπίσουμε πως το Υπουργείο Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας δε θα το βάλει έτσι εύκολα κάτω, όπως το βάζει συχνά πυκνά για να μη χάνει ψηφοφόρους από την Άκρα Δεξιά.

Εικόνα dekata.wordpress.com